Ik kijk graag naar het programma catfish op MTV.
Dat programma vind ik heel leerzaam.
Daarin wordt onderzocht of bepaalde internetvriendschappen echt of nep zijn.
Je ziet er soms hele bizarre verhalen van mensen die zo opgaan in een internetrelatie dat ze oprecht denken dat ze binnenkort gaan samenwonen of zelfs trouwen met iemand die ze nog nooit gezien hebben.
Dan blijkt de vrouw met wie ze al jaren praten een man te zijn.
Of blijkt achter die knappe kerel op de foto een ex te zitten met wie het in het echte leven niet meer klikte, maar on line dus blijkbaar wel.
En soms blijkt het ook gewoon degene te zijn die het al die tijd was en ontstaat er in de echte ontmoeting iets moois.
Of niet.
In het programma wordt de catfish niet automatisch aan de schandpaal genageld, maar probeert men ook om het waarom van iemands nepprofiel te achterhalen.
Vaak is dat onzekerheid, of een diep gekwetst zijn.
De meeste catfishen veranderen hun gedrag in positieve zin na hun deelname aan dit programma.
De meeste internetcontacten die ik heb blijven redelijk in de rubriek vage tot meer bekende kennissen zonder gezicht hangen.
En dat is ook prima.
Sommige internetcontacten noem ik vrienden, zelfs al spreek ik ze maar een paar keer per jaar.
Dat zijn van die mensen waarbij het voelt alsof het gisteren was dat je ze nog sprak.
Je ziet ze eens in de vijf jaar of zo en gaat dan gezellig uit eten.
Of ze komen tevoorschijn als je gaat verhuizen en helpen je je megaklus te verlichten.
Soms zit er iemand tussen, met wie je veel intenser contact hebt.
Je deelt met zo iemand vele vele jaren, in honderden mailtjes per jaar, lief en leed.
Is het dan gek om dat echte vriendschap te noemen?
Net zoals je vroeger met je papieren penvriendinnetje toch ook echt een diepe vriendschap had.
