Een klein blokje en over verdwenen bloggers

Ik ben nog steeds extreem moe.
Vanmorgen liep ik even naar de andere kant van de straat om wat bij iemand in de bus te doen.
Zonder stok of rollator, want het was maar een klein stukje.
Ik loop nog steeds niet "vanzelf", maar met bewuste stappen lukte het best goed.

Al vreet het energie.
Dus knoopte ik er nog een stukje aan vast om de geluidswal heen.
Daar staat halfverwege een bankje, dus kon ik even bij tanken.

Geleende foto

Ik doe de laatste week niet veel.

Gisteren twee planten verpot en de rest water gegeven.

Toen was de koek alweer op.

Wel hang ik te veel online.

Zie regelmatig  aan de rechterkant van dit blog hele oude blogberichten tevoorschijn komen.

Dan kijk ik weleens terug naar wie er reageerde en klik door naar hun blog.

Het valt me op hoeveel bloggers zomaar gestopt zijn.

Geen mededeling, geen aanwijzing, geen idee waarom.

De ene dag nog een leuk verhaal en daarna stilte.

Zijn ze ziek geworden, overleden?

Ook vaak geen enkele reactie met de vraag: " hoe is het met je?".

Ze zijn weg en worden blijkbaar niet gemist.

Vaak zijn het mensen die hier toevallig een keer langsgekomen zijn bij een bepaald onderwerp, maar soms is daar de herkenning: "oh ja, jij kwam hier vroeger wel vaker, waar ben je gebleven". 

Ps ik heb mezelf verwend met een mooi Laurel Burch paneel waar heel veel op te zien is.

Wat ik verder deed deze week.

 Er lag nog snoeihout in de achtertuin van vorig jaar.
Dat was nu zo droog dat het makkelijk te breken was.
Als je elke dag een paar takken breekt, dan kom je in twee weken al een stuk verder 
Kliko is vol dus even pauze tot de volgende leging.

Ik kreeg een vlaag van opruimwoede.

Dus haalde ik stukje bij beetje mijn schuurtje leeg.

Ook hier weer in alle rust stapje voor stapje.

Zette meerdere dingen op de weggeefhoek, waaronder deze kast omdat ik hem niet meer nodig had.

De platen waren kromgetrokken, maar iemand was er heel blij mee omdat het frame nog van heel degelijke ouderwetse kwaliteit is.

Nu de kast weg was zag ik ook waarom de platen nat waren.

Een hele kier tussen schuur en muur waar een stuk isolatiebuis ontbrak.

Ook heb ik m'n fijne Sparta Amazone met fietskar te koop gezet.

De fietskarkoppeling is indertijd in Brabant aangepast aan deze fiets.

Dus het gaat alleen als set weg.

Dit had ik al veel eerder moeten doen, maar ik kon geen afscheid nemen.

Vanmorgen heb ik mijn tuinkabouters in de week gezet.

Een paar hebben een schilderbeurtje nodig.

Ik hoop dat me dat een beetje lukt. 

Vanmiddag liep ik naar de bouwmarkt om isolatiebuis voor de schuur te halen.

En een dikkere om eindelijk eens wat te doen aan het ijskoude buisframe van mijn fiets tegen m'n achterste.

Ik dacht dat het 830 m was maar het bleek 1100m te zijn.

En ook nog met flinke wind tegen weer terug.

Met zwiepende buizen in m'n rollatormandje.

Na eerst een hele poos op het bankje aan de muur van de bouwmarkt te hebben gezeten.

Zomaar ongepland een mijlpaal van 2200m gelopen.

Dat heb ik al 4,5 jaar niet meer gered. 

Op mijn wenkbrauwen thuis gekomen.

Fietsen en wandelen

Zondag was het hier behoorlijk stormachtig, dus stelde ik mijn fietstochtje uit tot maandag.

Ik koos weer voor een vertrouwde route naar het Giethemerkerkbrugje.

Maar de oude tafel en bank zijn nu zover verzakt dat er echt niet meer te zitten valt.

Wordt toch echt tijd dat de gemeente daar eens wat aan doet.

Het is zo'n mooi plekje.

Dus stak ik de brug over en reed verder richting Giethmen en dan naar Nieuwebrug.

Onderweg was het druk met bejaarde vakantiegangers.

Ik heb geloof ik wel honderd keer gegroet, zoals we het hier gewend zijn, maar deze ouderen konden het nagenoeg niet opbrengen om terug te groeten.

Aan de Regge staat een bankje waar ik al eens eerder zat.

Het was nog best fris, maar ik heb er heerlijk een poosje zitten genieten van het uitzicht en de prachtige luchten.

Maar al gauw werd het me toch te fris, dus toog ik weer op huis aan.

Onderweg stopte ik nog even bij een garagesale, waar erg veel leuke dingen stonden, maar ik hield me in en kocht alleen een paar poppetjes.

Na een gezellig gesprekje ging het weer op huis aan.

Ik heb het grootste gedeelte van de tijd met hogere ondersteuning moeten fietsen, dat viel me wel tegen.

*****

Vandaag (woensdag) besloot ik eindelijk eens de stoute schoenen aan te doen en een eindje te gaan wandelen met rollator.

De route die ik uitgekozen had bleek gestremd, dus sloeg ik maar een andere kant op.

Het lopen ging zwaarder dan m'n proefwandeling in december, dan merk ik toch wel dat eea zijn sporen achter gelaten heeft en ik nog hard moet trekken aan herstel.

Bij de vijver aangekomen ben ik dus maar heerlijk lang  in het zonnetje blijven zitten.

Ik werd met argusogen gadegeslagen 🪿.

 Thuisgekomen had ik het gevoel dat ik wel 3km gehaald had, maar bij nameten bleek het maar 1824m.

Nou ja, het is in elk geval weer een start.

Testtochtje

 

De zon scheen, dus een mooie reden om even een testloopje te maken.

Het was even wennen.

Het loopt heel anders dan met m'n oude zware bak.

De armen kunnen fijn ver omhoog, waardoor ik minder neiging krijg om te leunen.

De voorwielen dansen veel losser waardoor ik in het begin wat dronken liep.

Ik kon al gauw met de bij de fysio aangeleerde olifantenpassen lopen.

Ik nam het vertrouwde saaie pad naar het bos.

Maar ze zijn hier al maanden aan de weg bezig.

Dus er was een hoop te zien.

Er is een fietstunnel aangelegd.

Het voetpad is deels verlegd, om ruimte te maken voor een mooi breed fietspad.

Maar op elke straathoek staan borden dat er op het fietspad niet gestrooid gaat worden bij gladheid.😡

De weg en op en afritten zijn geheel vernieuwd.

Ze zijn duidelijk aan de laatste loodjes bezig en lopen flik voor op schema.

Daar zijn de omwonenden blij mee.

De herrie viel wel mee, al begonnen ze vaak al om half zeven.

Maar de lagen stof in huis, daar was niet tegenop te stoffen en zuigen.

Ik had sinds ik de trike heb en fysifit doe, weinig meer gelopen.

Maar het viel me best wel mee.

Ik voelde me al snel echt veel zekerder met rollator en dat is fijn.

Heb maar een paar minuten uitgerust voor ik de terugweg al weer aanvaardde.

Onderweg nog een leuk gesprek gehad.

1700 meter gelopen.

Drie kwartier weggeweest inclusief rustje en klets.

     

Met gemengde gevoelens

 De ochtend dat ik wakker werd met aangezichtsverlamming had ik toevallig ook een afspraak met mijn fysiotherapeut.

Na 2,5 jaar trainen had ik behoefte aan een evaluatie.

We maakten een nieuw plan met deels nieuwe oefeningen.

Ik heb het plan om aquafitness weer op te pakken.

Ook besprak ik met hem het verschil tussen mijn mobiliteit in de sportzaal en daarbuiten.

Binnen lijk ik heel stabiel en wordt ik steeds sterker, maar buiten ligt het toch wat anders.

Toen ik vier jaar geleden na de wondroos weer conditie op moest bouwen liep ik vele maanden dagelijks hetzelfde stukje, maar steeds ietsje verder.

Eerst met de loodzware te kleine rollator die ik ooit voor bagagevervoer met de trein aanschafte, later met stok.

Het was het enige stukje waar bankjes stonden, zodat ik onderweg kon rusten.

Toen kwam m'n  trike en ging ik fietsen.

Het lopen kon ik op een gegeven moment niet meer opbrengen.

Het was zoooooo saai.

Maar ik ging sporten bij de fysifit, 1x per week, toen 2x, 3x en zelfs naar 4x.

Ik ging op alle fronten vooruit.

Maar echte uitgebreide loopdingen durf ik nog steeds niet.

Ook geen dingen waarbij ik lang moet staan.

M'n uitjes met de Uitbus beperken zich tot strand en eten.

Mee naar een dierentuin of orchideeënhoeve of museum durfde ik niet aan.

Naar de Bissingh (braderie) durfde ik ook niet., bang om m'n evenwicht te verliezen in de drukte of te stranden door vermoeidheid.

En ergens anders wandelen, waar ik niet wist of er bankjes waren, zag ik ook niet meer zitten.

Om het nog maar niet te hebben over reizen met openbaar vervoer.

 Een collegafysiotherapeute had al eens geopperd om toch weer terug naar de rollator te gaan, maar het voelde als achteruitgang.

Mijn therapeut legde uit, dat het juist kan helpen om vooruit te gaan 

Als je niet van bankje naar bankje loopt, maar even kan rusten op de rollator op het moment dat je het echt nodig hebt, loop je verder.

Als je niet bang hoeft te zijn dat je je evenwicht verliest, loop je met een veiliger gevoel.

En dan ga je ook wat makkelijker vaker lopen.

Waardoor je sterker wordt.

En ik naar verwachting op den duur de rollator minder of helemaal niet meer nodig zal hebben.

De plannen bleven door de zware prednisonkuur even liggen, maar toen ik een paar weken laterbij SamenDoen een aanvraag indiende voor een rollatorhouder voor achterop mijn fiets kreeg ik een paar uur later al een telefoontje.

Na uitgelegd te hebben waarvoor ik het nodig had, kreeg ik ook gelijk een accoord.

Alleen liet RSR op zich wachten.

Ondertussen keek ik naar rollators, voor mijn lengte en gewicht is de keus beperkt.

Er bleven twee modellen over 

Maar ik durfde niet te bestellen voor ik wist welk model achterop mijn trike zou kunnen.

Toen RSR vorige week, na een herhaald verzoek, dan eindelijk belde bleek dat het duurste model te zijn.

Ik had graag een knalrode gewild, maar kon alleen kiezen tussen mintgroen en stoer antraciet.

Gelukkig kreeg ik met mijn Carinova Thuizz pas nog een leuke korting.

Vandaag arriveerde dan mijn stoere vierwielige loopmonster.

Het is een mooie rollator, met twee tasjes 

Met een simpele trek aan een lusje op te klappen.

En hij weegt nog geen vijf kilo.

Ik moet bekennen dat ik toch wel even moest slikken.

Het voelt zo dubbel.

Mijn verstand zegt:"goed".

Maar toch voel ik me verdrietig.