Voor het eerst in maanden

 Daar ging ze dan, bijna huppelend achter haar rollator, de wijk uit.

Voor het eerst in maanden.

Het voelde als een uitje.

De afstand naar de kringloop is 750 meter.

Dat is dichterbij dan ze dacht en moest dus haalbaar kunnen zijn.

De kringloop verkoopt ook stoelen en banken, dus er kon uitgerust worden.

Alleen bleek de hoogste bank eigenlijk de laagste, zo zacht was ie.

Dus het kostte wel heel wat moeite om er weer uit te komen.

Ze vond er nog een aanvulling op haar vrolijke streepjesservies, waar ze plantjes in wil zetten, een kaartje met quiltnaaldjes, een bolletje katoen en drie boekjes vol vrolijke patroontjes.

Ja ze weet wel dat je patroontjes bij duizenden op pinterest kunt vinden, maar soms is een boekje veel leuker toch?

Bij de kassa stond één vrouw voor haar, dus ze dacht dat ze wel gauw buiten zou zijn.

Weg uit de wel erg warme zweterige ruimte.

Maar de vrouw bleek, letterlijk, de halve winkel  leeg gekocht te hebben.

Extra personeel en vrijwilligers werden opgetrommeld om de drie bordevolle winkelwagens zo snel mogelijk af te rekenen.

Een dame noemde de prijzen, de tweede tikte ze in, een vrouw pakte breekbare waar in kranten en een man vulde dozen terwijl een tweede man meer dozen bij haalde.

En ondertussen hield de vrouw onverstaanbare verhalen over de schatten die ze kocht.

Ze zei maar af en toe "ja nou zeker!" en zo.

En glimlachte mee als de vrouw glimlachte.

En toen werd de auto van de vrouw volgeladen met haar schatten, kreeg een toevallige voorbijganger tot zijn verbijstering een gitaarversterker van haar cadeau en toen vertrok de vrouw zonder nog op of om te kijken met haar volgeladen auto.

Door het lange staan bij de kassa en de warmte binnen, was ze weer behoorlijk moe geworden.

Dus parkeerde ze de rollator bij het bankje voor de deur en rustte lekker uit in het zonnetje.

Een knuffelig poesje kwam haar gezelschap houden en ze raakte in gesprek met de nog steeds verbijsterde man, die ze wel van gezicht kende.

Hij is o.a. toetsenist bij het Baalderborg kerstfeest.

De 750 meter naar huis duurden wel wat langer dan de heenweg.

En ze kwam wel enigszins beetje erg uitgeput thuis.

Maar wat was het fijn om eindelijk weer eens eventjes ergens anders te zijn.

Sinterklaas

 

En als dan opeens het zeldzame geluid van je bel klinkt en er staat iemand van één van de sociale eetcafes op de stoep om een cadeautje af te geven, dan wordt je daar toch weer even vrolijk van.

In de zak van Sinterklaas vindt ik niet alleen wat lekkers,

Maar ook een schattig piepklein kerststalletje.

Zelf je kerstpakket samenstellen.

Vandaag moest ik naar een naburige plaats, waar ik voor mijn vrijwilligerswerk uitgenodigd werd in een grote hal.
Bij de ingang kreeg ik op vertoon van de uitnodiging met zo'n vierkant scansymbool ( hoe heet dat?) 2 consumptiebonnen en 5 cadeaubonnen.
In de hal stonden lokale winkeliers met kramen vol spullen en etenswaren.
Daar kon je je bonnen bij inwisselen.
Terwijl ik meerdere rondjes langs de kramen liep stroomde de hal vol met personeel en vrijwilligers van de zorginstelling waar ik vrijwilligerswerk doe.
Ik vond het moeilijk iets uit te kiezen en van alle kabaal kreeg ik het spaansbenauwd.

Maar uiteindelijk koos ik voor twee kleine glazen engeltjes voor in de kerstboom en de rest ging op aan wat lekkere dingetjes.
De consumptiebonnen ruilde ik in voor een broodje worst en een beker chocolademelk met slagroom.

Het was een nieuwe ervaring voor me.
Ik ben dankbaar voor de waardering die uit het gebaar spreekt.
En ik snap wel dat er mensen zijn die het fijner vinden om zelf iets uit te kiezen.
Maar stiekem vind ik zo'n ouderwets kerstpakket vol  ( onzinnige)  verrassinkjes toch leuker.

Niets om aan te trekken

Nou zo erg is het niet.
Maar de laatste twee decennia is mijn garderobe verzand in een rij spijkerbroeken en een oneindige stapel T-shirts.
Ik heb ze in alle kleuren, met lange mouw, met driekwart-, halve- en korte mouw en zonder mouw.
Vorig jaar besloot ik dat het tijd werd dat mijn kleerkast meer identiteit kreeg.
Maar met een kleine beurs stap je niet zomaar even een winkel binnen.
Dus is het een kwestie van geduldig dag in dag uit Marktplaats afstruinen naar tweedehands.
Dat resulteerde in twee "nieuwe" jurken en een blouse, waar ik nog steeds heel blij mee ben.
En toen werd het weer geduldig afwachten.
Soms zag ik wat moois, maar zat er niet genoeg geld in het potje.
Soms zat er geld in het potje, maar kwam er niets leuks langs.
Maar dit weekend vielen dan eindelijk aanbod en potje samen.
En kon ik mezelf verblijden met een builige tuniek.

Een puntig jasje, dat perfect past bij de grijze builenjurk die ik vorig jaar kocht.

En, na enig aarzelen, ook nog deze, net even anders, spijkerbroek.

En nu ga ik weer hard sparen.

Daar is ie dan eindelijk

Bijna twee jaar geleden begon mijn oude trouwe Kodak ouderdomsverschijnselen te vertonen en vorig jaar gaf de joystick het helemaal op.
Erg lastig als je veel fotos maakt.
Kodakfototoestellen werden niet meer gemaakt.
En ik kreeg diverse adviezen, Canon, Fuji.
Ik kwam er niet uit.

Zuinig als ik ben, ging ik dus kijken naar tweedehandsjes.
Mede omdat ik graag eentje met een zoeklens heb.
Op die schermpjes zie ik niet zo veel.
En ik ben voor oplaadbare accus.

Vorig najaar dacht ik er eentje gevonden te hebben.
Hier in de buurt, want je wilt een tweedehandsje toch uitproberen.
Een nieuwer model van mijn oudje.
Ding had jaren ongebruikt in de kast gelegen en bleek roze fotos te maken.

Dus ik bleef toch nog maar even fotos met mijn tablet maken.
Niet altijd even handig, maar nood is nood en het is beter dan niets.

Een week of zes geleden viel mijn oog op een Fuji.
Zat op de rand van wat ik voor een nieuwe uit wilde geven.
Maar had als nadeel: geen zoeklens en je moest er gewone batterijen in doen.

Vakantiegeld was ook nog niet binnen, dus ik sliep er nog maar eens een heleboel nachtjes  over.
Toen ik een paar dagen geleden weer eens ging kijken, zag ik tot mijn stomme verbazing dat er weer Kodaks te koop zijn.

Maar met zoeklens en oplader  50% duurder dan ik van plan was.
Schriep die ik ben, vond ik dat doodeng.
Maar dit toestel had alles wat ik echt wilde.
Veel meer mogenlijkheden, panorama, macro, WiFi.
En na een paar slechtgeslapen nachten ben ik tot besluit gekomen dat het het waard is.
Het geld is er.
En ik mag ook best eens één keertje uit de band springen als iets echt goed is.
Dan maar wat minder uitjes deze zomer.
Hier heb ik jaren plezier van.

En daar is ie dan.
Zonet afgeleverd.
Wel een enorm ding, een slag groter dan mijn oudje en het is even wennen in die kleine handjes van me.
Maar wat is ie mooooooi.
Ik kan hem nog niet uitproberen, want ik moet natuurlijk eerst de accu opladen.

-----------

Nagekomen bericht:

Whoehaaaa hij heeft een toeter, dat had ik niet eens gezien . :-D

okeeeee....... ik weet het .......

............. ik ben hier echt te groot voor.
Maar ik vond ze zo leuk.
En ik zoek al maanden naar twee dezelfde betaalbare douchegordijnen en dat wilde maar niet lukken.
Of ze hadden van elk maar eentje.
Of ze stonden foeilelijk in mijn blauwwitte badkamer.
Of ze waren zo schreeuwduur dat het niet leuk meer was.
En mn oude waren inmiddels zo goor dat ik me doodschaamde.
En niet meer schoon te krijgen.
En deze lagen zomaar voor m'n neus te lonken.
En nog afgeprijst ook.
Samen voor €8 ben ik voorlopig weer voorzien van een badkamer vol schone vrolijkheid.

breien en haken voor kerst

Deze kon ik echt niet laten liggen vanmiddag.

Ze lagen bij de afgeprijsde kerstartikelen van het Kruidvat voor €1,20 per stuk.

 

Verleiding

Ik liep vanmorgen even de plaatselijke boekhandel binnen.
Bij de kassa stond een bak met kerstrestanten en een groot bord:  50 cent.
In de bak zat allemaal klein spul, sterretjes, embellishment, malletjes en glitter en zo.
Daartussen lag één groter pakketje met kerstpapier en karton in mooie kleuren, met daarop een afprijzing naar €5.
Voor de zekerheid vraag ik aan de jongen bij de kassa of het niet verkeerd ligt.
Maar nee, ook dit mooie pakketje is 50 cent.
Dat is een verleiding die ik niet kon weerstaan ;-)