Werk in uitvoering

Vanmiddag was er weer Bee.
Er waren maar een paar dames.
En het was snoeiheet in het lokaaltje met plat dak en aan twee kanten helemaal glas.
Dus er kwam niet veel uit onze handen.
Maar ik ben toch weer een klein stapje verder met m'n  Laurel Burch tafelloper.

Het eerste stuk is gespeld.

Mijn tuin is nog steeds niet mijn paradijsje, maar het hoekje dat bijna z'n eigen gang mag gaan word ik toch wel een beetje blij van.

Er staan twee onogelijke rozenstruikjes.

Ooit bij de Aldi in de uitverkoop meegenomen, maar wat geeft ie toch elk jaar weer een mooie bloem.

Eindelijk de schaar erin durven zetten

Al jaren verzamelde ik kattenstofjes van Laurel Burch en bijpassende andere lapjes, maar ik durfde er nooit aan te beginnen.

Vandaag bij de bee heb ik dan eindelijk de eerste stap gemaakt voor een eenvoudige tafelloper.

Ik realiseerde me laatst bij het bezoek aan de quilttentoonstelling dat ik veel te ingewikkeld dacht.

Ik ben tenslotte een beginner.

Ik gebruikte een blok voor acryl stempels  als mal.

Eerst een eerste set proeflapjes gemaakt, maar in overleg kwamen we tot de conclusie dat het leuker wordt als er nog effen lapjes tussen gevoegd worden.

Wordt vervolgt.

 

Zo'n vanalleswatjetoe dagje

Mijn dag begon vanmorgen al om kwart over vier met een buikgriepje oid.

Gelukkig zakte het af, maar ik durfde niet meer dan wat kale beschuitjes te eten.

Al vroeg moest ik bij de prikpoli zijn.

Onderweg kreeg mijn fiets kuren, na een harde knal begon ie te slingeren.

Gelukkig kon ik de poli nog bereiken, waar ik het servicenummer van RSR belde.

Het prikken ging vlot, maar de monteur was met een flink noodgeval elders bezig, dus moest ik nog twee uur en een kwartier wachten.

Gelukkig kon ik binnen zitten en was er wifi en rust.

Ondertussen was ik al aardig hongerig.

Mijn achterwiel bleek onherstelbaar aan gort.

Hij deed wat ie kon zodat ik in elk geval nog voorzichtig naar huis kon fietsen, maar meer mocht niet.

Toen ik vertrok beloofde hij me direct een spoedbestelling te plaatsen, zodat ik zo gauw mogelijk weer zal kunnen fietsen.

Maar daar zal toch wel gauw een paar dagen overheen gaan.

Al met al was ik dus veel later thuis.

Smiddags gingen we met een paar dames van de quiltbee naar Zwartsluis.

Daar was een quilttentoonstelling in Museum Schoonewelle in de Sluuspoort.

De website van het museum lijkt gehackt te zijn.

Ik kan er niet op komen, maar hier kun je er ook over lezen.

Tussen het werk van de hoofdexposante Marjon Hoftijzer-Boer zaten hele mooie dingen , maar de techniek was heel anders dan quilten.

Door de manier van exposeren kwam de schoonheid ervan niet goed tot zijn recht en dat was jammer.

Daarnaast veel mooi werk van plaatselijke quiltsters.

Ik kreeg ook beter zicht hoe ik aan de slag kan met m'n Laurel Burch collectie.

Niet te groot denken, klein beginnen.

Na een kopje thee kocht ik nog een koelkastmagneet voor m'n verzameling.

Op de terugweg vroeg mijn gastchauffeuse of ik nog puf had om even naar een kringloop te gaan.

Nou puf had ik echt niet meer, maar zin wel.

Dus stapten we binnen bij Wispelturig in Balkbrug.

Leuke winkel, maar meer een antiek en curiosa winkel dan een kringloop.

De prijzen lagen ook veel hoger.

Tot mijn verbazing vond ik er deze kommetjes.

Vorig jaar kocht ik er al eens eentje bij een kringloop voor 30 cent.

Deze waren een euro per stuk, maar ik vind ze zo schattig dat ik me toch maar liet verleiden.

Ik kwam gevloerd thuis, maar blij en voldaan na een gezellige middag die de dag na de rare start weer helemaal goed maakte.

Fotos zijn gemaakt en geplaatst met toestemming.

Handwerk en quiltbeurs

De kaartjes die ik vorige week won, waren voor de handwerk en quiltbeurs in Nieuwegein.

Ik vroeg H of ze  zin had om mee te gaan en daar had ze wel oren naar.

Vrijdag begon al goed, ik had de wekker weer eens verkeerd gezet, dus werd ik een uur later dan gepland wakker.

Maar ik haalde de trein, die zowaar op tijd deed en stond vroeger dan verwacht bij de tramhalte op H te wachten.

Het motterde een beetje en om mij heen liep een stroom vrouwen al richting de beurs.

H kwam op de fiets aangesteld en met de vrijkaartjes op mijn tablet konden we naar binnen waar een onvoorstelbare hoeveelheid handwerkmaterialen in een eindeloze rij kraampjes voor ons klaar lag.

Natuurlijk gingen we ook even aan bij de quiltwinkel waar ik mijn kaartjes van kreeg.

Na het bewonderen van miljoenen lapjes en iets minder garens liepen we ook nog even aan bij Joke Hardenbol die op de beurs tyvek workshops gaf.
Bij toeval liepen we daar ook nog Hannie de Beer tegen het lijf.

We zijn heel braaf geweest.
H ging met enkele mooie bollen wol naar huis.
En ik vond nog wat lapjes voor mijn Laurel Burch quilt.
De pakjes werden verkocht per 3 en omdat er verder niets bij paste koos ik als derde pakje lapjes met Aboriginal achtig stipwerk, dat weer past bij wat Australische scraplapjes die ik nog in de kast heb liggen.
Ook vond ik nog een tweedehands boekje voor mijn cantecleer verzameling.

Moe (erg moe!) gingen we aan het eind van de middag weer op huis aan.
Bij de garderobe was ik mijn bonnetje kwijt, waarop de jongen achter de balie met zo'n stalen gezicht zei dat ik dan tot 8 uur moest wachten voor ik mijn jas terugkreeg, dat we er allebei in stonken.
Gelukkig meende hij er niets van.

De terugreis verliep minder goed.
Door een storing moesten we er in Tilburg uit.
De volgende trein die reed was zo kort, dat de helft van de mensen op het perron niet mee kon.
Zo zat ik uiteindelijk een uur op het perron.
Ik kreeg van een vriendelijke conducteur wel een tegoedbon voor een versnapering bij de kiosk, maar die was door de drukte niet te bereiken.
Wat was ik blij met het zakje studentenhaver in mijn tas.

Laurel Burch quilt

 Met de aanschaf van dit paneel, weet ik eindelijk wat ik van mijn Laurel Burch stofjes ga maken.
Ik weet nog niet zeker of ik de hele lap gebruik.

 Of dat ik hem splits.
In elk geval wordt het het middelpunt van een rand van alle andere stofjes.
Ik weet nog niet of ik die in rechte vlakjes of meer crazy maak.
Misschien wel allebei, in een dubbele rand.
Maar het moet sowieso nog even wachten tot mijn arm helemaal oke is.
En dat lijkt gelukkig eindelijk de goede kant op te gaan.

Op marktplaats liep ik ook nog tegen dit prachtige boek aan.
Meestal wordt er voor haar werk goud gevraagd, maar nu ben ik voor 5 euro helemaal in mijn nopjes.

Daarnaast weet ik nu ook wat met de vingerhoedsstempels ga doen die ik in Zierikzee kocht.
Al zeker 25 jaar spaar ik batikjes om een sprei voor op mijn bed van te maken.
Maar mijn bed werd steeds groter en ik wist niet goed hoe te beginnen.
Ook dit wordt een meerjarenplan, maar na 25 jaar kan er nog best een paar jaar bij.

Klundert

Ik had er nog nooit van gehoord, maar ik kwam Klundert tegen toen ik op de kaart op zoek was naar een doel voor m'n tweede busuitje.
Klundert (klont turf) was ooit een vestingstadje aan een reeds lang verdwenen rivier.
En heeft op de kaart nog enkele van de typische pijlpunten die zo kenmerkend zijn voor een vesting.
Daarnaast is er een museum, dat alleen op woensdag open is, dus ging ik gisteren op pad.

Het vlasserij en suikermuseum heeft twee permanente exposities.
Je krijgt een kastje mee waarmee je met het intypen van codes een rondleiding krijgt.
En overal hangen tablets die filmpjes afdraaien.
Heel informatief, maar ik miste de interactie die je in andere kleine musea vaak hebt met de rondleiders.
Toch waren het twee heel aardige tentoonstellingen die een goed historisch beeld geven.

Ik kreeg een wandelroute mee (Kuieren door Klundert), maar na de zesde "hier stond vroeger...“, waar nu niets meer te zien was, hield ik het voor gezien.

Eenmaal op het noordelijk bolwerk genoot ik van het wijdse uitzicht en de vele dieren die voor leuke plaatjes zorgden.

De schapen waren komisch.
Zodra ik aan kwam lopen ging de voorste lopen en de rest er in een rijtje achteraan.
Stond ik stil, dan stopte de hele colonne ook.

Hierna kuierde ik  het centrum in om te fourageren bij de supermarkt.

Het centrum is verrassend.
Het ademt een jaren 50 sfeer.
Heel fraai en verstild.
Ook hier weinig echt oude historie te vinden.
Wel nog  veel particuliere winkeltjes.
En dit prachtige zicht.

Na een lunch op een bankje aan het water liep ik naar het bolwerk aan de zuidkant.
Mijn benen wilden gisteren niet erg, maar ik wilde dit toch zeker ook nog zien.
Ook hier weer een weids uitzicht.

Met op het topje van de peperbus de grootste verrassing van de dag.

Een aalscholver.
(Ongelofelijk dat ik die met mijn kodakkie nog zo scherp gekregen heb op deze afstand)

Ik miste de bus dus zat ik nog een uurtje op een bankje op een pleintje met de fraaie naam Suijkerberch.

Toen ik op mijn wenkbrauwen thuis kwam lag er een cadeautje van Marijke in de bus.

Een lapje pootafdrukjes van Tiny Treasures.
Voor mij meegenomen uit Engeland.
Lief he.
Nu moet ik wel moed vinden om aan mijn Laurel Burch quilt te beginnen.

Alle fotos

Vakje per week en zo

Op het originele patroon stonden veel minder boze katten, maar op mijn kussen wilde ik het vakje wat voller hebben.
De twee witte staan natuurlijk voor mijn eigen katten.

Bij deze heb ik een paar witte kruisjes toegevoegd.

En met deze appelboompjes bleef ik ruzie hebben.

Zelfs toen ik de overzichtsfoto maakte ontdekte ik nog de ene fout na de andere.

Nog 3 en dan is mijn kussen af.

Ik kwam op marktplaats nog een lapje tegen voor de Laurel Burch quilt die ik ooit in de toekomst ga maken.
Ik zoek nu nog een lapje met kleine pootafdrukjes, vermoedelijk van Timeless Treasures.

Deze bol heb ik gisteren verkocht.
Dat scheelt weer een hele hoop ruimte.
En er is iemand erg blij mee.
Punniken is verslavend dus ik ga gewoon weer verder met restjes punniken.

Vandaag de eerste oogst uit eigen tuin.

Onderwijsmuseum

Afgelopen donderdag kwam ik er niet, maar vandaag in de herkansing lukte het gelukkig wel.
Het was even schrikken toen de dag alweer met treinvertragingen begon.
Gelukkig reed ie weer op tijd toen ik op het station arriveerde.

Het Onderwijsmuseum is sinds vorig jaar gevestigd in een prachtig gerestaureerd pand in Dordrecht op een kleine tien minuten lopen van het station.
Toen ik naar binnen liep stond ik letterlijk even ademloos aan de grond genageld.
Het gebouw is misschien wel het mooiste dat ik ooit gezien heb.

Op de begane grond is een permanente tentoonstelling van schoolmaterialen.
Veel oude schoolplaten, fotos, boeken en allemogelijke lesmaterialen.
Af en toe een feest van herkenning.

Dit rekenmachientje was een wereldwondertje in mijn jeugd.
Althans voor mij.
Met een pennetje schoof je iets naar beneden en dan kreeg je de juiste uitkomst van je som.
Ik snapte er toen weinig van, maar het werkte wel.
Op school mocht ik het trouwens niet gebruiken.

"Waar mensen wonen" en "de Geo geordend" werden bij mij op school gebruikt.
Toen nieuwe moderne lesmethodes, zonder topografie en jaartallen.
Maar op de middelbare school bleek dat het totaal niet aansloot op de lesmethodes in het voortgezet onderwijs.
En daar heb ik behoorlijk last van gehad.

Via een imposante ronde lift zonder plafond ging ik naar de voormalige directiekamer.
Wist je dat je ook omgekeerd hoogtevrees kunt hebben?
Die lift ging in een grote koker omhoog en ik scheet bagger.

Ook hier weer die prachtige architectuur.

Daarna daalde ik af naar de kelder voor de tentoonstelling:
"Het naadje van de kous".
Daar kwam ik eigenlijk voor.
Zo leuk om te zien hoe het handwerkonderwijs in de loop der tijd veranderde.
Zo triest dat er niets meer van over is.

Zoveel vrijwel vergeten technieken.
Zoveel kennis en vaardigheid die verloren dreigt te gaan.

In het midden staat een enorme tafel, met laatjes waar garens en naalden in liggen.
Wie wil kan er gaan zitten breien, haken of borduren.
Ik raak hier aan de praat met een vrijwilligster en kan het natuurlijk niet laten om een stukje mee te breien.
Als ik hier om de hoek woonde had ik er vast heel wat uurtjes komen handwerken.
Mensen komen kijken wat je doet en er ontstaan leuke gesprekken.

Na mijn museumbezoek loop ik nog een stukje door naar de plaatselijke supermarkt om te fourageren voor een late lunch.
Ik zoek een plekje om dit te nuttigen en kom op vermoedelijk het lelijkste plekje van Dordrecht terecht.

Maar zelfs op lelijke plekjes kun je op verrassingen stuiten.

Op de terugweg kan ik nog een fraaier stukje Dordrecht kieken.

En ik eindig mijn dagje uit in een gezellige quiltwinkel: Quilt - Bee
Waar ik niets kocht en toch met een lief lapje naar huis ging.

Hier vind je alle fotos
(Met toestemming van het Onderwijsmuseum)

Goede herinneringen maken

Een aantal jaren geleden was ik al eens in Bruinisse.
Door allerlei omstandigheden werd het een totaal mislukte vakantie.
En ik heb altijd het plan gehad om het nog een keertje over te doen.

Een paar weken geleden kwam er een leuke aanbieding langs.
Mijn vakantiegeld was nog niet binnen, maar er zat nog genoeg geld in mijn potje, dus een mooi moment voor een hernieuwde kennismaking.

Afgelopen maandag was het snoeiheet.
Niet ideaal als je op reis gaat.
Met bagagerollator is het vanaf huis toch wel 22min. sjouwen.
In de oude trein was geen airco, in de bus van Dordrecht naar Zuidplein was het al een stuk aangenamer en de interliner naar Bruinisse was ronduit aangenaam.

Onderweg kon ik een gratis broodje halen bij de Broodzaak.
Als je mee doet met het NSpanel krijg je af en toe een cadeautje en dit was wel een heel lekkere.

In Bruinisse moest ik nog een half uur in de volle zon naar het park sjouwen en ik kwam drijfnat aan.
Maar mijn beganegrond appartementje was heerlijk koel en een droog T-shirt doet wonderen.
En er stond alweer een fles wijn en een zak borrelnootjes voor me klaar.
Dit keer omdat de computer op hol geslagen was en ik maar rekeningen bleef krijgen.
De nootjes waren lekker, maar alcohol drink ik niet, dus daar ga ik iemand anders blij mee maken.

Ik kreeg al gauw visite ( een krentenbol doet wonderen 😉).

Dinsdagochtend ontdekte ik in het zwembad dat mijn badpak het aan het begeven was.
Dat was de tweede al binnen 5 dagen.
Lang leven de lycra 😛.
Gelukkig redde hij het nog de rest van de week omdat er een goede voering in zat.

's Middags liep ik naar het dorp om een bezoekje te brengen aan Brusea.
Een leuk plaatselijk museum, waar ik door een enthousiaste vrijwilliger uitgebreid alles te horen kreeg over de mosselvangst.
Een tweede vrijwilliger toonde mij een film.
En toen volgde een geanimeerd gesprek met een vrijwilligster die me het huisje van een mosselvisser liet zien.
We hadden het over meekrap en klederdracht en nog zo het eea.
Ooit heb ik een blauwe maandag kostuumkunde gestudeerd dus het werd een boeiende uitwisseling van kennis.
Bij mijn vertrek kreeg ik tot mijn grote verbazing een lift naar het park aangeboden.

In het museum kreeg ik te horen dat er woensdag paardenmarkt en braderie in Zierikzee was.
Dus stapte ik de volgende dag op de bus.
Er bleek ook voor het eerst in jaren ringrijderij te zijn.

Je staat zo dicht op de baan dat de kluiten zand je om de oren vliegen.
Één ervan raakte mijn camera en dat was even schrikken, want met inzoemen ging ie raar doen.
Toen ik op een bankje op het kerkplein mijn camera weer op gang probeerde te krijgen, zoemde ik in op een reclamebord.
En zo kwam ik er bij toeval achter dat quiltvereniging "voor 't lapje" er exposeerde.
Natuurlijk kon ik het niet laten om ook daar nog even al het fraais te gaan bewonderen.
Ik kocht er vingerhoedjesstempels en verdwijninkt, deed mee aan de verloting van een prachtige quilt, kreeg een leuk cadeautje (2 visjes) en had ook hier weer leuke gesprekken.

Meer fotos staan, met toestemming, in het fotoalbum.

Uitgeput, met blaren op de poten, maar zeer voldaan reisde ik weer terug naar het park.

En donderdag?
Die werd heerlijk rustig.
Na het zwemmen gooide ik mijn vergane badpak weg.
En smiddags zat ik uren op het bankje van de havenmeester te genieten van het prachtige uitzicht en kon niet stoppen met fotos maken.

Vrijdag trok ik nog de sluiting van mijn oude koffertje kapot, maar met een voldaan gevoel keerde ik met enige tegenzin weer huiswaards.
Het was een enorm leuke geslaagde vakantie.

Nog even een fototje van mijn aankopen en de gekregen visjes.
Zonder zeeuwse knoppen kon ik natuurlijk niet thuiskomen.😉

En hier vind je mijn honderd vakantiefotos.