Today is my favorite day

December zal voor mij  altijd een rare maand blijven denk ik.

Een maand waarin de vaste feesten voor mij ontbreken.

(Dat blijf ik moeilijk vinden)

Een maand met verdrietige dagen.

Een maand waarin ik liefde vond.

En weer verloor.

Maar tegenwoordig ook een maand met hier en daar goede herinneringen.

Zo zal ik de dag dat de kerstcaravaan van Radio Continu voor m'n deur stopte echt nooit meer vergeten.

En was het kerstdiner van de UitBus echt gezellig.

Ik hoop dat ze dat blijven doen.

Afgelopen week kreeg ik van vrienden en bekenden allerlei lekkers toegeschoven.

Versgebakken rolletjes en spekkoek, zeebanket, kerststol en flikken.

En als klap op de vuurpijl win ik ook nog eens dit mooie eindejaarspakket vol lekkernijen en een set mooie mokken.

Met dank aan Uitzendbureau Oost Nederland

Hoe verwend kun je worden!

Er zitten ook heel veel kleine verpakkingen bij die ik straks op mijn fietstochten als tussendoortje mee kan nemen. 

Megagrote verrassing

Anne zei gisteren dat ie een verrassing voor me had.
Hij deed er erg geheimzinnig over.
Had het over muziek en over dingen die ik vast goed kon gebruiken.
Maar echt wijs kon ik er niet uit.
Vandaag om 12 uur stond ie op de stoep.

Even later kwam er een colone wagens van Radio Continu de straat in rijden en stopt voor de deur.
Ik zie mannen uitstappen met van alles en nog wat bij zich.
Ik zie dozen, ik zie een man met een gitaar, ik zie microfoons.
Uit de laatste auto komt zelfs  een kerstman.

Er staan overal buren te kijken.
En voor ik het weet lopen ze naar mijn voordeur, waar we stijf omarmd al in de deuropening staan.
We zitten in een life uitzending en voor de show wordt er nog even heel hard op de bel gedrukt.
Presentator Stefan Leur duwt een microfoon onder mijn neus en vraagt naar het verhaal van Anne en mij.
Ik verander ter plekke in een stamelende giegelende, blozende puber.
Er komt geen zinnig woord meer uit.
Ook Anne brengt er niet veel meer van terecht.
Blijkbaar zien wij er zo stralend uit, dat alle mannen voor mijn deur mee gaan stralen.
Ik krijg nog net piepend uit mijn keel dat ik nog maar net in Ommen woon en dat ik er alleen maar leuke dingen mee maak.

Een gelegenheidsduo, gevormd door Rene Karst en één van de Dikdakkers  zingt " 't het nog nooit zo donker west" van Ede Staal, dat Anne speciaal voor me aangevraagd heeft.
En eindigt spontaan met : "da geft allemaol niks want wie holt van mekaar".

Daarna krijg ik een doos in mijn handen gedrukt die zo zwaar is dat ik hem bijna laat vallen.
En Santa zet er nog een doos gebak bovenop.

Dan verdwijnen de mannen weer met een stralende glimlach op hun gezicht.

En die lach krijgen we de hele middag niet meer van ons gezicht.
Hoe romantisch is dit?

Op facebook kun je een filmpje van het hele gebeuren zien:
https://www.facebook.com/196191270440192/posts/2092688017457165/


-----------
Eerste twee fotos geleend van Radio Continu.
Want er was natuurlijk geen gelegenheid om zelf fotos te maken

BINGO!

Eigenlijk houdt ze niet van bingo, maar voor de gezelligheid ging ze, net als in december met me mee.
Maar anders dan de vorige keer, won ze de hele avond niets.
Ik ook niet, maar er stond een leuke kip op tafel en bij elke ronde zei ik gekscherend:"Ik wil die kip"
Bij de loterij aan het einde van de avond won ik zowaar een kleinigheidje.
Servetten en een pakje whiteboardstiften.
Ik heb geen whiteboard, maar goed, toch leuk.

Toen kwam de hoofdprijsronde en ik verwachte echt niets meer.
De hoofdprijs was een 3 meter lange tafel vol levensmiddelen.
En als er meerdere prijswinnaars waren kon je kiezen: loten of samen delen.
Mijn bingomaatje zei nog: "als ik win krijg jij de helft".
En ik zei:" ik wil de kip"
Maar tot mijn verbazing liep mijn kaart snel vol.
Tot het laatste nummer: 55.
Balletje na balletje werd opgenoemd en ik verwachte elk moment ergens uit de zaal BINGO te horen roepen.
Maar het bleef stil.
Toen de man achter de tafel "Gerard" zei sloeg mijn hart een slag over.
En hij zei: "55".
En ik zei luid en helder: "BINGO!".
En toen was het doodstil in de zaal.
Niemand zei verder bingo.
En terwijl ik naar voren liep zei ik:" Ik heb de kip!",
en :" we delen hoor, dit is veel te veel voor mij alleen".
En als mijn kaart gecontroleerd wordt grap ik nog:
Ik ben cijferblind, dus het is dubbel eng.
En ik grinnik en zeg: "Maar ik kan wel zingen, daar heb ik voor gestudeerd".
(Bij een foutbingo moet je namelijk een liedje zingen)
Maar de man grijnst, want het is goed en ik steek mijn armen in de lucht en de zaal applaudiseert.

En als we de buit verdelen lijkt er geen eind aan te komen.
Gelukkig wil iemand de dozen en tas met met spullen wel even voor ons thuis brengen.

En ik heb de kip!

En oh ja.

Wist je dat er in eieren ei zit?

Als je allergisch bent voor ei kun je dus maar beter geen eieren eten.