Zandvoort

Gisteren vertrokken we met de Uitbus in alle vroegte richting de kust.

Om kwart over acht stapte ik in.

Het was mijn vijfde uitje naar Zandvoort en mijn achtste stranduitje van het Ouderenfonds.

Voor het Ouderenfonds ben ik eigenlijk nog te jong, maar daar doet niemand moeilijk over.

Het was erg rustig onderweg.

Dat moment dat de zee in zicht komt blijft magisch.

Zoals altijd, werden we verwelkomt met gebak.

We boften echt met het weer, niet te warm en geen spatje regen.

Na de koffie kon wie wilde het strand op, of gewoon lekker lui vanaf het terras genieten van het uitzicht.

Een moedermus, was de hele dag druk bezig haar jongen te voeden, die in een bloempot op het terras gestrand waren.

Op een gegeven moment probeerde ze dat zelfs door het glas.

De lunch was weer heerlijk:

Zoete aardappelsoep

Broodje kroket,

Broodje gezond.

Fruit toe.

Natuurlijk weer begeleid door de vrolijke klanken van de vaste accordionist.

Ook na de lunch kon wie wilde nog even het strand op.

En de dag werd zoals altijd afgesloten met een mini advokaatje met slagroom.

Dat sla ik over, maar ze doen er veel gasten een plezier mee .

En toen was het al weer tijd om afscheid te nemen van het gastvrije Thalassa.

Onderweg kon ik het niet laten om de mooie wolkenpartijen vast te leggen.

Het was druk op de weg, maar oh wonder, geen files dit keer.

We hielden nog even pauze bij van der Valk.

En om 8 uur stapte ik moe maar voldaan mijn huis weer in.

*******

Nb als u op de anders gekleurde woorden klikt dan komt u op de betreffende website.

Dagje Petten

 Het Nationaal Ouderenfonds organiseert elke zomer stranduitjes op veel plaatsen langs de kust.

Ook de Uitbus doet elk jaar een paar keer mee.

We vertrokken dit keer al heel vroeg, want we moesten een heel eind reizen en voordat iedereen is opgehaald ben je zo al een uur verder.

Dus stond de bus al om 8 uur voor de deur.

Na een rit door Overijssel, Flevoland, over de dijk naar Enkhuizen en dwars door Noord Holland bereikten we restaurant Zee en Zo op het strand bij Petten.

Komt het je bekend voor?

Een jaar geleden waren we hier ook.

We werden ontvangen met koffie/thee en een heerlijk gebakje.

Daarna kon wie wil het strand op, al dan niet per strandrolstoel.

Ik sloeg een stukje rechtsaf, terwijl bijna iedereen naar links trok.

Het was heerlijk rustig mijn kant op.

Het was druk op zee.

Oa twee garnalenvissersboten voeren steeds heen en weer in de verte.

Achter die schepen was het een drukte van belang.

Een grote hoeveelheid meeuwen pikte een graantje mee van wat naar boven kwam.

Het was hoog water en het smalle strand bood weinig stevigheid, dus ging ik lekker, bijna uit de wind, op het dek van de piratenboot zitten, maakte er wat selfies en Willem van het Ouderenfonds kwam ook nog even langs met zijn polaroid camera.

Al gauw was het tijd voor de lunch, onder de klanken van de vaste muzikant van het Ouderenfonds.

Inmiddels ken ik zijn repertoire al bijna uit mijn hoofd.

We kregen een broodje gezond, een broodje kroket en een kommetje soep en veel fruit.

Na de lunch genoten we nog een poosje van het uitzicht.

Onze chauffeuse liep ondertussen nog even een stukje over het stille strand en had een onverwachte ontmoeting met een zeehond.

En toen was het alweer tijd om in de bus te stappen.

Onderweg stapten we nog even uit bij Figola's in de buurt van Zalk voor een sanitaire stop en een kleine verfrissing (😇).

***********

Voor wie minder bekend is met internet:

Als je op de woorden in een andere kleur klikt, dan kom je op de website die daarbij hoort.

Zandvoort, al aan de zee

Vanochtend vertrokken we al vroeg richting Zandvoort.

Deze chauffeur reed een andere route door Haarlem en ik was verbijsterd om te zien hoeveel daar veranderd is.

Het ene enorme gebouw na het andere en het duurde een hele tijd voor ik besefte waar ik was.

Ik heb notabene in die wijk gewoond.

 Aangekomen bij Thalassa, waar het Nationaal Ouderenfonds  stamgast is, werden we getrakteerd op koffie/thee met appelgebak.

(Jaja Anja, het was weer zover)

We hadden het terras voor ons zelf.

Alle andere verwachtte groepen  (33 personen) hadden zich vorige week afgemeld.

Maar er werd voor ons weer even goed gezorgd als altijd.

Na de appeltaart konden we het strand op.

Het was er drukker dan de vorige keren.

Ik liep deze keer weer helemaal zelf gelukkig.

En toen was het al gauw weer tijd voor de lunch.

Vooraf voor de anderen een glas tomatensoep en voor mij een heerlijke pompoensoep.

Daarna een broodje kroket en een broodje gezond.

En nog een lekker glas met vers fruit toe.

Ook K. was er weer met zijn accordeon en vermaakte ons met evergreens, waar we, tot vermaak van andere badgasten, luidkeels mee meezongen.

Vooral het "Mexico" viel bij ze in de smaak.😁

Na de lunch kon wie wilde nog het strand op.

Of gewoon lekker blijven zitten genieten.

Eén mevrouw dook heel stoer de zee in.

Daarna kreeg wie dat wilde nog een mini advocaatje met slagroom.

We aplaudiseerden voor de vrijwilligers van het Ouderenfonds, voor de EHBOers die gelukkig niet in actie hoefden te komen, voor de bediening, voor de accordeonist, voor onze nieuwe chauffeur van Uitbus Vechtdal, en voor elkaar 😁😁😁.

En toen was het al heel gauw weer tijd om op huis aan te gaan.

Onderweg begon iemand achterin: "ijsje, ijsje, ijsje" te roepen, dus stopte we halfverwege nog even bij een tankstation voor een mierzoete bosbessen Magnum.

En hoera: we hebben geen enkele file gehad.

Het was niet pet in Petten

 Eindelijk kon ik dan weer eens mee met  Uitbus Vechtdal.

Ik had me voor dit uitje van het Nationaal Ouderenfonds al lang geleden opgegeven, maar het was nog even spannend of mijn bilspier tegen deze tijd weer voldoende hersteld zou zijn.

Een week geleden kon ik besluiten dat het er goed uit zag.

Maar zaterdag kreeg ik verkramping  in de spier ernaast, die de afgelopen weken natuurlijk overwerk had gedaan.

Gelukkig was dat geen reden om niet mee te gaan.

Dus stond ik gistermorgen, met kussentjes ter ondersteuning en paracetamollen tegen de evt pijn, in alle vroegte al klaar voor de Uitbus.

Die reed even voor half 8 al voor.

Ik was de eerste die opgehaald werd.

Het kostte een uur om de andere zeven passagiers in de regio op te halen.

Daarna kon de reis aanvangen.

We reden via Lelystad en over de Markerdijk.

35 jaar geleden ben ik weleens over die dijk gereden.

In mijn herinnering erg smal en best spannend.

Nu een echt mooie route, om van te genieten.

Om half twaalf kwamen we, met enige vertraging wegens wegwerkzaamheden, aan bij restaurant "Zee en Zo" in Petten.

Er kwamen nog heel wat groepen uit verschillende delen van het land, dus het was een af en aanrijden van busjes.

Die mochten ons, via een betonweg, dicht bij het restaurant afzetten.

Waarna de busjes weer terug moesten naar het parkeerterrein en de chauffeurs een hele klim (80 treden) naar beneden moesten maken.

We werden eerst binnen ontvangen met koffie/thee en een gebakje.

Wie wilde kon daarna even het strand op of buiten op het terras zitten.

Ondanks dat het maar 15° was, was het heerlijk buiten.

De zon scheen, het was droog.

Om één uur kregen we een lekkere lunch met broodjes en soep.

En na de lunch namen drie vrolijke jongemannen me met de strandrolstoel  mee het strand op.

Vanwege de spier mocht ik nog niet op een onstabiele ondergrond lopen, vandaar deze mooie oplossing.

Om half drie moesten we helaas alweer afscheid nemen.

Dag strand, dag Hondsbosschezeewering, dag zee, dag NOF medewerkers en vrijwilligers, dag personeel van "Zee en Zo".

Bedankt voor deze fijne uurtjes.

 

Op de terugweg maakten we nog even een korte stop bij La Place bij 't Harde.

En toen kwamen we zo'n 20 km voor Zwolle toch nog in de file terecht.

Ik was om half acht weer thuis, waar ik werd opgewacht door een luid mekkerende Lolo.

Ik kon haar door twee deuren horen.

Altijd fijn dat ze blij is dat ik er weer ben.

Hoera eten!

Nb als je op de tekst in een andere kleur klikt dan kom je op de daarbij behorende site.

Bij mij zijn die tekstjes oranje, bij sommige mensen zijn ze groen.

Wat doe je als ......

 ......... je op vrijdagochtend wakker wordt van de wekker op je tablet en je bij het uitzetten een ver na middernacht geschreven mail van de secretaris van Uitbus op ziet poppen?

Gelijk even lezen natuurlijk.

Er was een uitvaller voor een dagje Zandvoort dus werd met spoed nog iemand gezocht die mee wilde.

Nu wil ik altijd wel mee naar zee.

Maar omdat ik al een keer de kans gehad had en ook vorige week naar Ameland ging had ik me voor deze keer niet aangemeld.

Ik vond dat een ander aan de beurt was.

Maar als je dan last minute opeens alsnog de vraag gesteld krijgt om mee te gaan, wat doe je dan?

Alsnog aanmelden natuurlijk.

En zo werd ik om 8 uur vanmorgen alweer opgehaald voor de lange rit naar de kust.

We werden net als de vorige keer ontvangen met koffie/thee/chocolademelk met gebak.

Door omstandigheden waren we dit keer de enige groep.

Petje af voor het Ouderenfonds dat ze het toch voor ons door lieten gaan.

Zo werd het een intiem feestje voor 14.

7 giebelende vrouwen, 1 mannelijke deelnemer, 1 chauffeur, 2 medewerkers van het fonds, 2 EHBOers, 1 accordeonist  en eigenlijk ook wel voor het bedienend personeel van het restaurant.

Dan krijg je een heel andere sfeer dan de vorige keer.

Ook leuk!

Na de koffie maakten we een wandelingetje over het strand.

En toen was het alweer tijd voor de driegangen lunch.

De anderen kregen tomatensoep en ik een kopje bouillon met verse kruiden.

Daarna een broodje gezond en een broodje kroket.

En een glas met verse vruchten toe.

De anderen maakten nog een tweede wandeling, maar omdat ik nogal last van m'n rug had bleef ik lekker op het terras genieten van het uitzicht.

En toen was het al gauw weer tijd om de reis naar huis te aanvaarden.

Alweer zo'n fijne dag met dank aan het Nationaal Ouderenfonds en de Uitbus Vechtdal.

En nu ga ik het toch echt weer wat rustiger aan doen met de uitjes.

Alhoewel?

Je weet het maar nooit he.

We gaan naar Zandvoort, al aan de zee,

 We gaan, naar Zandvoort al aan de zee.

En nemen gezellige mensen en een goed humeur mee.

Oh wat is 't een zaligheid, als je door de duinen rijdt.

We gaan naar Zandvoort al aan de zee.

Het Nationaal Ouderenfonds organiseerde voor de uitbussen/plusbussen/boodschappenbussen of hoe ze ook elders in Nederland genoemd worden, een verzorgd dagje aan zee. 

Als voormalig kustbewoner moet ik af en toe de zee zien dus toen dit twee maanden geleden bekend werd gaf ik me natuurlijk gelijk op.

Dat betekende dat gistermorgen de wekker op 6 uur stond, want om half 8 moest ik al instappen.

Toen we de zee zagen schoot ik onverwacht even helemaal vol.

Het was al zoooo lang geleden dat ik het gezien had.

En als je aan de kust geboren bent, dan zit dat dieper in je bloed dan je denkt.

Drie uur nadat ik ingestapt was werden we opgewacht door het vrijwilligersteam van het Ouderenfonds.

Deze keer gevormd door het volledige kantoorteam van het fonds.

Binnen zat een groepje ehbo-ers verdekt opgesteld, maar die hoefden gelukkig niet in actie te komen.

De busjes mochten over de boulevard, het duin af tot  achter restaurant Thallassa rijden.

We werden verwelkomt met koffie en gebak.

En veel vogeltjes die ons de kruimeltjes jatten.

Daarna waren we vrij om het strand op te gaan.

Voor degene die slecht ter been waren waren er strandrolstoelen.

Onze vrolijke chauffeur nam een van de dames bij de arm over het betonpad.

En ik besloot door het mulle zand te gaan, dat leek me een  balansoefening die m'n fysiotherapeut vast goed zou keuren.

De lunch bestond uit een kopje bouillon, een broodje kroket, een broodje gezond en verse fruitsla toe.

(Weleens geprobeerd een druif aan een houten vorkje geprikt te krijgen? 😄😄😄)

Een accordeonist trakteerde ons op smartlappen.

De hele dag werden de waterglazen bijgevuld met water met een smaakje. (Sinaasappel, verse munt)

Ook smiddags konden we weer het strand op, maar ik was inmiddels zo rozig, dat ik lekker op het terras van het uitzicht bleef genieten.

De dag werd afgesloten, met een mini advocaatje met slagroom (die ik als blauwe knoper vriendelijk afsloeg).

Onze chauffeur nam het voortouw om namens iedereen het Ouderenfondsteam hartelijk te bedanken voor deze goed georganiseerde ontspannen dag.

Er werd bij het instappen bij de bus nog uitgebreid afscheid van ons genomen.

Om 7 uur was ik weer thuis, waar ik verwelkomd werd door een verontwaardigde Lolo, die het maar niets vond dat ze zo laat eten kreeg.

Het Zandvoortse zand dat ik in mijn schoenen mee naar huis bracht als souvenir.

Voor deze reel moet je echt even het geluid aan zetten.

Gezandstraald

Die leuke vriend van me had een grote wens.
Hij wilde zo graag een keer een woeste zee zien.
Maar telkens als hij naar de kust reisde was de zee tot zijn teleurstelling spiegelglad.
Als voormalig kustbewoner ben ik natuurlijk ook wel in voor een woest zeetje.
En omdat ik nog een privé ding af te handelen had in mijn geboorteplaats, kozen we voor IJmuiden.
Maar dat viel vies tegen.
Het strand en de pier van IJmuiden zijn moeilijk bereikbaar geworden en je moet je zelfs in de winter scheel betalen aan parkeerkosten.
Dus reden we door naar de sluizen in de hoop wat van de nieuwbouw te kunnen zien, maar ook dat lukte niet.
Uiteindelijk kwamen we uit in Wijk aan Zee.
En daar werd zijn grote wens dan eindelijk beloond.
Bij de Noordpier konden we genieten van een spectaculair schouwspel.

Zand, zee, zingen

Vanmiddag heb ik me dan toch nog even op het strand gewaagd.
In de straffe wind vloog het schuim me om de oren.
Ik maakte fotos zonder te kunnen zien wat ik deed.

Vervolgens liep ik door naar Post aan Zee.
Ik had gelezen dat daar een zangmiddag was waar iedereen aan mee kon doen.
Helaas waren er dit keer maar een paar mensen aanwezig, maar begeleidt door piano en accordeon zongen we vol vuur de liedjes mee.
Het was toch gewoon leuk.

Daarna ging ik net als elke middag nog een half uurtje zwemmen in het kleine warme badje in de kelder van "de Graaf van Egmont".
En natuurlijk  had ik het bad weer voor me alleen.

Morgen weer naar huis.
Ik ben moe.
Erg moe.
Te moe.
En dat baart me zo langzamerhand toch wel zorgen.

Alle foto's vind je hier en hier.

Zeeaquarium Bergen aan Zee

Het was geen wandelweer vandaag.
En ik had ook geen zin in een museum.
Dus toen ik zag dat er niet ver van hier een zeeaquarium was, stapte ik in het buurtbusje voor een fraaie duinrit.

De scan in het busje deed het niet dus ik mocht gratis mee.
Alweer een muntjesdag dus.

Als het ergens moeilijk fotograferen is, dan is het wel in zo'n zeeaquarium met veel aangepast licht.
Daarnaast hingen er hier ook nog overal blauwe lichtbakken met informatie.
Ik heb dan ook de meeste fotos zo weer kunnen wissen.

Veel vissen zijn ook gewoon veel te snel.
Zo heb ik heel wat plaatjes van de zeepaardjes geschoten voordat ik een paar goeie overhield.

 Anderen leken gewillig te poseren.

Mijn favorieten zijn toch wel de roggen.

Ze zijn nieuwsgierig en speels en laten zich graag aaien.

Baby rogjes zijn bijna doorzichtig.

Alle fotos zeeaquarium

Bergen aan zee is in de winter uitgestorven dus liep ik weer richting bushalte, waar net het buurtbusje weer aan kwam rijden en de chauffeur me al toezwaaide.
Hij liet me instappen met de woorden: " ik moet wel eerst nog naar Bergen, maar dat vind je vast niet erg".
Nee tuurlijk niet, het was koud en nat en een sightseeing tour in een warm busje zag ik wel zitten.
Ik besloot in Bergen uit te stappen en liep van het busplein naar "de Haaf".
Een conferentiecentrum waar ik als vakbondsjongere meerdere malen workshops bijwoonde.
Het leek me leuk om dat 30 jaar later nog eens terug te zien.

Maar ooh wat was het koud, na een korte wandeling door het winkelcentrum ging ik dan ook maar snel weer terug naar de bushalte.

Wat was ik blij toen ik weer in het aangenaam warme busje door het prachtige duingebied reed.