Zingen

Zaterdagmorgen toog ik in alle vroegte al op pad.
Ik mag meedoen met een projectkoor.
Één van de muziekverenigingen jubileert en deed een tijdje geleden een oproep in de krant.
Ik heb me gelijk aangemeld.
Pas later hoorde ik dat de oproep eigenlijk alleen voor leden van de plaatselijke koren bedoeld was.
Maar als nieuwkomer met ervaring ben ik dus ook gewoon welkom.

Dus zat ik in alle vroegte met een verstopte neus en een zware basstem opeens een alt en tenorpartij mee te zingen.
6 liedjes worden er in 5 repetities ingestudeerd.
En dan volgt er vlak voor kerst een uitvoering, waar niet alleen de jubilerende fanfare en het project koor aan mee doen, maar ook een kinderkoor en enkele solisten.
Het geheel wordt ook nog eens omlijst door kunstwerken van plaatselijke kunstenaars.

En dan was er ook nog Sint Maarten.
In Noord Holland werd dat nog druk gevierd, maar de kinderen meden onze portiekflats.
In het Katholieke Brabant vieren ze het niet.
En hier in Overijssel wordt het gezien als een katholiek feest.
Er heerste nogal wat verwarring, omdat de 11de dit jaar op zondag is.
Het gereformeerde deel van de bevolking hecht zwaar aan de zondagsrust.
In sommige wijken werd er daardoor voor gekozen om het op zaterdag te vieren.
In andere wijken koos men voor de zondag, maar verzocht mensen om een lichtje buiten aan te doen als de kinderen er welkom waren.
In mijn wijk liet men alle opties open, zaterdag of zondag met een lichtje erbij.
Dus zat ik zaterdag om 18 uur klaar met een grote schaal snoep, maar er kwam niemand.
Zondag kwamen er na een uurtje drie pappas met een hele sliert kleutertjes, die, na keurig het lied van elf november gezongen te hebben, gretig de lollies er tussenuit visten.

Feestje

Het verzorgingstehuis bij mij om de hoek bestond vandaag 5 jaar.
Dus was er een feestje.
Niet alleen voor de 48 bewoners, maar ook voor de buurt.
Na bijna twee weken snotterend en proestend op de bank gehangen te hebben was ik wel toe aan een klein uitje.
Het huis heeft ook een buurtfunktie, zo eet ik er al regelmatig bij het eetcafe en handwerk er.
Vorige week was er het Sallands dictee, waar ik me maar niet aan gewaagd heb.
 😂😂😂

De feestcommissie had goed z'n best gedaan.
Er stonden kraampjes waar de bezoekers een goed beeld kregen van wat er in het huis gebeurt.

Er waren twee prijsvragen.
Bij de ene moest je tien vragen over het huis beantwoorden.
Ik wist de meeste antwoorden tot mijn verbazing toch al wel en heb er een paar gegokt.
Bij de tweede werd gevraagd om namen te verzinnen voor de verschillende woongroepen, die nu nog alleen een letter hebben.
Ik heb voor namen gekozen van fruit en notenbomen die hier in de wijk staan, nog uit de tijd dat hier een grote herenboerderij stond.
Walnoothof, kersenhof etc.

Er was een accordeonist die oude liedjes speelde, die door bewoners en bezoekers enthousiast mee werden gezongen.

En er was een clown die ballonbeestjes maakte.
(Ja die arm links in beeld is van mij)
Ze maakte verdienstelijk poezen en hondjes en papegaaien.
En kreeg de slappe lach toen ik om een stokstaartje vroeg.
Maar binnen een paar seconden stond er toch een heus stokstaartje op tafel.

 

Er stond nog meer op het programma, maar ik ben duidelijk nog niet hersteld, dus ben ik na 1,5 uur weer naar huis gegaan en met de poeties op de bank gekropen.
Het was een echt bejaardenfeestje, lekker knus en gezellig.


Ps de tussenstand alhier van de mutsjes staat op ruim 6500.

Sokken

Met Anja hebben we het nogaleens over sokken.

Ze breit ze nl altijd zelf en ook nog eens hele mooie.

Toen ik me afvroeg hoeveel ze er wel had, weidde ze er gelijk een blogje aan.

En nu kan ik natuurlijk niet achter blijven.

Ik heb al sinds m'n 21 een sokkentik.
In die tijd had ik nog een voor mij zeer bescheiden kledingmaatje 44, maar grote maten winkels waren er nog niet en de gewone winkels gingen niet verder dan 42.
Dus liep ik in herenbroeken en oude overhemden van mijn vader.
(Oh wat een opluchting toen een paar jaar later de eerste grote maten winkel Studio Star in Beverwijk haar deuren opende)

Er waren drie dingen waar ik niet belemmerd werd door de maat.
Oorbellen, sjaaltjes en sokken (toen nog maat 41)
In de aanloop naar mijn verhuizing telde ik nog ruim 300 paar oorbellen, meest uit mijn 20er jaren en een plank vol sjaals.
Van de sjaals is een deel in de kledingcontainer verdwenen.
Van de oorbellen een klein deel naar de rommelmarkt.

En ja dan zijn er nog mijn sokken
Tot voor kort verdeeld over twee laatjes.
Een voor gebruikte sokken en één voor nieuwe.
Uit die laatste mag ik alleen pakken als de kleur niet meer in mijn gebruikte sokkenla voor komt.
Zo voorkom ik dat ik op een gegeven moment met alleen nog maar versleten sokken zit.

En toen kwam er vorig jaar een paar Meindl's op mijn pad en bleken vrijwel  al mijn sokken te kort.
Dus plunderde ik uit de aanbiedingenbak van het Kruidvat de Happy Socks, die lekker lang zijn.
Maar nu heb ik dus echt heeeeeeeel veel sokken.

Links de gebruikte, in het midden m'n lange, en rechts de reserve.

Bloos.

Goed gemutst

Wat doe je als je snipverkouden op de bank hangt?
Mutsjes breien natuurlijk 😂😂😂
Ik heb wel een probleem, want m'n restjes zijn vrijwel op.

Lief

Er waart een virusje rond en natuurlijk kreeg het mij te pakken.
Dus hang ik al een paar dagen met dikke zere keel, snottebellen en pijn in elke vezel van mijn spieren in bed of op de bank.
De poeten vinden dat wel gezellig en kruipen graag bij me.
Maar vanwege de spierpijn is op schoot niet erg aangenaam.
Vamorgen toen ik wakker werd hadden ze zich dan ook heerlijk aan mijn voeten genesteld.

Verslavend

Ik had nooit gedacht dat ik er zo'n lol in zou krijgen, maar elk restje garen dat ik tegenkom veranderd momenteel in een mutsje.

Ook mijn randjes vorderen gestaag, al loop ik wel weer een paar weken achter.
Nu moest ik aan sommige randjes ook wel erg veel veranderen omdat ze erg groot waren voor mijn smalle band.

Kijk op kunst

Elk jaar in de herfstvakantie wordt het centrum van Ommen overgenomen door lokale kunstenaars.
Door het hele centrum hangt en staat kunst in etalages, winkels en eetgelegenheden.
In de kleine achterstraatjes hangen buiten aan de muren nog werken van jaren her, die bij een vroegere editie speciaal gemaakt zijn om te blijven hangen.

Het was koud en motterig toen wij langs de winkels slenterden om een verscheidenheid aan kunst te bewonderen.
Totaal verkleumd kwamen we halfverwege terecht bij het atelier van Azat Malik.
De schilder node ons hartelijk binnen en vergastte ons op koffie, thee en verhalen.
Het atelier hing vol met een keur aan schilderijen waarvan deze me onmiddelijk opviel door de diepte en rust. (Die op foto lang niet zo intens over komt.)

Na een uurtje vervolgden we onze weg door kou en motregen.

http://www.vechtdalkunsten.nl/

------------

Nb onderweg kocht ik een nieuw SD kaartje in de hoop dat daarmee het probleem van de verdwenen fotos oplostte.
En met het testen van dat nieuwe kaartje kwam ik er achter dat de datum op mijn camera verkeerd stond.
De fotos waren dus wel geupload maar stonden opgeslagen in 2014.
Hoe dat kan is me een raadsel.
Maar ik heb de foto's alsnog toegevoegd aan het bericht van vorige week

https://vanalleswatjetoe.blogspot.com/2018/10/dag-van-het-huren.html