En soms niet.
Gisteren wilde ik iets van de grond rapen.
Ik bukte en zonder erbij na te denken zoek ik met één hand steun.
Op de voetensteun van m'n luie stoel.
Die natuurlijk prompt naar beneden zakt.
In een fractie van een seconde zie ik de rand van mijn salontafel recht op mijn gezicht af komen.
En ik verwacht een daverende klap en op zijn minst een gebroken oogkas of zo.
Maar tot mijn stomme verbijstering zwiep ik opeens met een misselijk makende beweging weer omhoog en sta ik voor ik het weet weer helemaal recht op.
Hoe krijg ik dat voor elkaar met mijn logge lijf en slechte conditie?
Chinese circusartiesten trainen daar hun hele leven op.
Ben ik door een engeltje overeind gehesen?
Is het een boodschap dat ik niet op moet geven?
De laatste maanden zag ik mezelf energetisch steeds verder achteruit gaan.
Te weinig afleiding, te weinig te doen, te weinig sociale contacten en vooral te weinig geestelijk voedsel.
De wandelchallenge werd steeds zwaarder in plaats van lichter en ik dreef letterlijk uit mijn kleren, zoals je ziet.
De afgelopen dagen sloeg dan ook een oude bekende vijand in alle hevigheid toe.
Ik kan er niet meer onderuit.
Ik ben opnieuw bore out.
Na een kwartiertje inspanning ben ik volledig gevloerd.
Maar Nederland in beweging duurt precies een kwartier.
Dus heb ik dat weer opgepakt.
En rust ik daarna 2 uur uit.
Dan trek ik nog een kwartiertje onkruid uit de tuin.
En mijn alternatieve huishoudschema blijkt voor mij goed te werken, al moet ik elk blok nu wel in kwartiertjes knippen.
Nou dan doe ik over een blok maar een dagje langer toch?
Het is even niet anders.
Creatief wil het niet.
Ik haak af en toe verder aan een vliegengordijn voor de achterdeur.
Daar hoef ik niet bij na te denken.
De laatste loodjes aan het poppenhuis moeten maar even wachten.
Wel vond ik een paar weken geleden een paar poppetjes in deze schaal, die ik nog moet beschilderen.
Dat is toch leuker dan een onbewoond huis.
En nu is het weer tijd voor rust, want zelfs een blogje schrijven is mega vermoeiend.
