Lang geleden nam ik het besluit om, als Lolo er niet meer was, een poosje door Nederland te trekken als vakantiekattenoppas.
In ruil voor de zorg voor dieren een gratis verblijf in iemands huis hebben en zo op plaatsen komen waar je anders wellicht niet zo gauw terecht komt.
Toen dat idee opkwam, was mijn gezondheid, na een gevecht van vele jaren, best redelijk, dus leek het een haalbaar plan.
Ook was ik er tot een paar weken geleden nog volledig van overtuigd dat Lolo net aan de 20 zou halen.
Dan had ik nog 1,5 jaar om te trainen.
Dat liep dus heel anders af.
Mijn meisje is er niet meer.
Nu dat moment er is, kan ik helemaal niet rondreizen.
En ik verwacht ook niet dat dat ooit weer zal kunnen.
De wondroos gooide mijn laatste restje energie overboord.
En mijn spieren worden maar mondjesmaat een klein beetje sterker.
Vanaf het moment dat Lolo overleed komen dan toch wel erg snel de pijnlijke maar goedbedoelde vragen: "neem je een nieuwe".
Een moeilijke beslissing waar ik nog helemaal niet aan toe ben.
Geleende willekeurige foto ter illustratie.
Toen er bij de dierenopvang een schattig klein batmanpoesje, een stukje enthousiast met me opliep in de buitenren waar we langs liepen, maakte mijn hart best even een sprongetje.
"Wat ben jij leuk"; zei ik tegen haar.
Maar ik wist dat het niet het juiste moment was om zo'n groot besluit te nemen.
De grote voors zijn natuurlijk: gezelligheid, liefde, knuffels, niet alleen zijn.
Maar er zijn ook dingen waar ik goed over na moet denken.
Een volgende kat gaat immers zo mogelijk liefst nog weer jaren mee.
En dan moet dat wel goed kunnen.
Zo hadden wij in mijn vorige woonplaats onze onvolprezen Sien.
Die altijd begon te juichen als ik op vakantie ging.
Twee keer per dag tufte ze dan op haar Scootmobiel naar haar "Meisies".
Om ze eten te geven en te knuffelen.
Ze trok daar alle tijd voor uit.
Vaak kreeg ik tussendoor ook nog een berichtje zo van:" ik kwam toch langs vanaf de supermarkt, dus ben nog maar even gaan knuffelen".
Hier heb ik een lieve 80+ buurvrouw, die ooit wel eens gezegd heeft dat ze wel één keer per dag wilde voeren.
Twee katten redden zich dan wel, maar voor een kat alleen vind ik dat zielig.
Daarbij wonen we waarschijnlijk niet zo lang meer naast elkaar.
Ik heb een paar keer een vakantieoppas in huis gehad.
De ene keer tot volle tevredenheid, een andere keer helemaal niet fijn.
Dat merkte ik ook aan mijn beestjes.
De laatste paar keer is Lolo meegeweest.
Dat vond ze prachtig, en ik ook.
Maar veel katten doe je daar helemaal geen plezier mee.
Het is ook een enorm gedoe.
Ze had meer bagage dan ik.
En je moet ook maar het geluk hebben dat iemand je weg wil brengen.
Het is een heel geregel.
En dan is er nog het punt dat ik ook een dagje ouder wordt.
En niet bepaald gezond ben.
Wat gebeurt er met het beestje als ik zou overlijden?
Wie zorgt er dan voor haar?
Als er een nieuwe kat zou komen , dan wordt het er maar één.
Ik merk toch ook dat ik met 1 kat een stuk meer financiële ruimte heb.
Daar moet je als verstandige minima ook aan denken.
Voorlopig blijf ik alleen en pas als ik echt kan voelen wat goed is dan wordt er verder gedacht.
