Midgetgolfen

A.s. dinsdag zouden we gaan midgetgolfen, maar de weersvoorspelling was zo slecht dat we onze plannen naar de maandag verschoven.

Waar we niet bij stil hadden gestaan, dat de plaatselijke midgedgolfbaan op maandagochtend gesloten is.

Omdat het droog was en we de tijd aan ons zelf hadden, besloten we het bos in te fietsen en we vonden een lekker brede boomstambank bij Surae.

Ooit waren deze oude leemputten een natuurzwembad, maar een jaar of wat geleden werden ze teruggegeven aan de natuur.
En zo ontstond een prachtige plek.
Waar je byzondere onverwachte ontmoetingen kunt hebben.

Deze nieuwsgierige dame kwam wel heel dicht bij.

Dus heb ik haar maar ingezonden voor de WNF-foto-award .

De tijd vloog voorbij en toen kwam er toch nog een hevige plensbui.
Sommige helden trotseerden het hemelwater, maar wij besloten toch maar even onder een boom te schuilen.

Inmiddels was de midgetgolfbaan al open.
Stella had nog nooit gemidgetgolfd, maar ze wist me aardig bij te benen.
Uiteindelijk heb ik met maar 1 punt verschil gewonnen.

Dagje Arnhem

Een paar weken geleden won ik gratis toegang tot Museum Arnhem ivb met de tentoonstelling van Bas Kosters.

Hermine, die ik al heel lang van internet ken, nodigde me uit om dan samen te lunchen.

We hebben elkaar jaren geleden 1x ontmoet, dus het leek me leuk om haar weer te ontmoeten.

De dag begon goed.

Onderweg naar het station kwam de regen met bakken naar beneden en mijn noodregencape bleek weinig waard.

Ik stapte dus als een verzopen kat de trein in.

Maar toen ik 2 uur later in Arnhem uit de NS bus stapte was ik weer bijna opgedroogd.

In het fascinerende nieuwe stationsgebouw maakte ik voor het eerst kennis met Starbucks.

Met een grote beker in de hand liepen we richting museum.

Het uitzicht onderweg was prachtig.

Het museum zelf was te modern voor mijn simpele ziel.

Ik snapte er eerlijk gezegd niet zo veel van.

Het uitzicht vanuit een zaal vol vervallen meubelen sprak me meer aan.

Bij de tentoonstelling van Bas Kosters kreeg ik er meer plezier in.

Al raakte ik ook daar af en toe het spoor bijster.

Hermine tracteerde me op een luxe lunch bij Stan & Co.

Een posh gelegenheid, waar ik anders nooit terecht zou zijn gekomen.

Ik at er een heerlijke geitenkaassalade die ik vergat te fotograferen, dus plaatst ik hierbij Hermines foto van haar geplukte kip salade.

Zo krijgen jullie toch een indruk.

Daarna dropte ze me bij een verre neef waar ik nog een paar gezellige uurtjes in de tuin doorbracht.

Alle fotos

Borduren op tule

Toen ik van de week weer eens op pinterest aan het bladeren was liep ik tegen een oude borduurtechniek aan.
Dat wilde ik wel eens proberen, maar ik besloot er een moderne versie van te maken.
Dus ging ik aan de slag met turquoise tule en een restje verloopgaren.

Het is leuk om te doen.

Wel best lastig.

Tule is niet erg sterk dus je moet voorzichtig te werk gaan.

Het verloopgaren is lastig onzichtbaar af te hechten en het was ook eigenlijk net iets te dik.

Achteraf heb ik spijt van de cirkel.

Toch vind ik dit proefje best leuk geworden.

Nu nog gaan verzinnen wat ik er mee ga doen.

Het wordt in elk geval verwerkt op een doekje voor project 75.

Volgende keer gebruik ik dunner garen en ga ik meer steken uitproberen.

De Wascht en Strekt

Vanmiddag heb ik een bezoek gebracht aan het museum
 "De Wascht en Strekt " in Gilze.
Een museum dat al zeker 10 jaar op mijn verlanglijstje staat, maar dat alleen toegankelijk is voor groepen.
Nu was het een van de uitjes die van uit de gemeente voor ouderen georganiseerd werd.
Eigenlijk was ik dus nog te jong, maar ik mocht toch mee.
Dit museum bevat een particuliere verzameling van allemogelijke was en strijk en persgereedschappen.
De eigenaresse vertelde vol vuur over haar hobby.
En daarna konden we in schuren en op het erf alles bewonderen.

Ik was vooral gecharmeerd van de persjes die vroeger gebruikt werden om vilten bloemen mee te vormen.

Mijn oma was 100 jaar geleden hoedenmaakster en zij heeft daar vast ook mee gewerkt.

Nog even een selfie en toen was de middag weer voorbij.
(Heb de zwartwit optie ontdekt en sommige dingen vragen daar gewoon om)

********

Vandaag heb ik voor het eerst een mini SD kaartje met adapter gebruikt.

Zo kan ik de fotos van mijn fototoestel overzetten naar mijn tablet, zonder tussenkomst van de computer.

Erg handig.

Er is maar één nadeel aan en dat is dat m'n fototoestel er een stuk trager door wordt.

*******

Fotos geplaatst met toestemming van de eigenaresse.

Bezoekje aan twee gilzense tuinen

Afgelopen woensdag was het jaarlijkse uitje van onze gymclub.
Dit keer gingen we naar Gilze.
In de ochtend bezochten we “De Oude Schouten Hofstad”, de oudste boerderij van Gilze.

Daar werden we door de bewoners hartelijk ontvangen met koffie en gebak.

Zij vertelden ons hoe ze een oud vervallen pand helemaal gerestaureerd en wederopgebouwd hebben tot de fraaie boerderij waar ze nu wonen.

Vervolgens kregen wij een rondleiding over het 1ha grote terrein, waar bloemen gekweekt en noten, vlier en graan geteeld wordt.

Tot besluit kregen wij een heerlijk verfrissend glaasje zelfgemaakte vlierbloesemlimonade.

Daarna vertrokken we richting “Den Overkaent”,  een siertuin aan de rand van Gilze.
Daar aten we eerst onze boterhammetjes op.

En de eigenaar vertelde ons hoe zij in de afgelopen 20 jaar een braak liggend stuk land hebben opgebouwd tot een fraaie tuin.
Ook hier kregen we een rondleiding vol anecdotes over plant en perk.

Ondanks de hitte was het een gezellig uitje.

Alle fotos vind je hier

En voor wie nog niet uitgekeken is:
Hier vind je de nieuwste fotos van mijn eigen tuintje

Kwastjes

Ik had nog wat losse draadjes over van m'n trui.
Dus maakte ik een paar kwastjes.
De top is omgewerkt met een techniek die naaldbinding heet.
In feite maak je met naald en draad rijen festonsteken op elkaar.
Het was wel leuk om eens uit te proberen en het gaat verrassend snel.

Zo'n breiwerk dat maar niet wil lukken

Een paar jaar geleden kocht ik prachtig verloopgaren.
En ik breidde er een vest van.
Althans dat probeerde ik.
Want het wilde maar niet lukken.
Hoe vaak ik niet hele stukken uitgehaald heb weet ik niet.
Op een dag zat ie toch in elkaar, maar hij zat voor geen meter en dus verdween ie boven op de kast.
Tot vorige week, toen ik besloot hem uit te halen en er een spencer van te breien.
Maar ook nu ging er van alles mis.
En uiteindelijk is het een soort patchworktrui geworden, omdat ie toch nog wat langer moest kreeg ie schouderpasjes, omdat de dubbele V-hals daardoor wel erg richting navel ging kreeg ie driehoekjes en omdat er nog wat garen over was, kwamen er korte mouwtjes in.

Oke selfies maken met een tablet in een smal donker gangetje is niet mijn sterkste kant.
Ik moet dringend eens gaan uitzoeken hoe de wifi op mijn camera werkt, maar hik aan tegen een handleiding van 134 bladzijden.
Maar ook op dit onhandige fototje ziet mijn trui er een stuk draagbaarder uit dan het vest van twee jaar geleden.