zaterdag 6 mei 2017

Hulpverleners-syndroom

Vorige week kreeg ik tot mijn verbazing een like op facebook op een reactie die ik jaren  geleden plaatste nav een interessant artikel op de website van Oprah over Overhelpers.

We zijn ze vast allemaal wel eens tegen gekomen.
Van die mensen die zo graag anderen willen helpen dat je het er benauwd van krijgt.
Soms is het onschuldig, zoals de jongen die jaren geleden verkering kreeg met een nichtje van me en het zo graag goed wilde doen, dat ie z'n aansteker al voor je neus hield voor jij zelfs maar gedacht had aan een sigaret.
Nog jaren lang stond die arme jongen bij ons in de familie bekend als Basje-Aanstekertje.

Maar veel erger zijn die mensen die uit het niet opduiken om jou "te redden".
Dan heb ik het niet over de Jehova's getuige aan de deur, maar over mensen in je omgeving, die op je afstuiven en je ongevraagd met raadgevingen overstelpen.
Mensen die niet te stuiten zijn in hun drang om anderen te helpen.

Natuurlijk is er niets mis met voor een ander klaar staan, maar dit soort mensen slaat zo door in hun behoefte om de grote hulpverlener te spelen, dat ze volkomen voorbij gaan aan het feit dat jij misschien wel helemaal geen behoefte hebt aan hun hulp of dat jij iets heel anders nodig heb.
Ze vragen niet eerst of ze iets voor je mogen betekenen, laat staan dat  ze informeren naar jouw  behoeften.
Ze overdonderen je van uit het niet met een eindeloze hoeveelheid adviezen over hoe jij je leven "moet"  verbeteren en wat jij aan ( in hun ogen) jouw problemen moet doen.
.
Dat kan behoorlijk griezelige vormen aan nemen.
Zeker als ze dat doen waar anderen bij zijn en je ongevraagd wordt neergezet als een volkomen hulpeloze zielepoot.
De hardnekkigheid waarmee dit soort mensen zich in een ander vastbijten kan voor hun slachtoffers behoorlijk beschadigend zijn.
Ze geven je niet wat jij nodig hebt, maar wat zij vinden dat jij nodig hebt.

Als je ze duidelijk maakt dat je niet van hun overstelpende (vaak zeer misplaatste) adviezen gediend bent zijn ze zwaar beledigd, want: "ze willen je immers alleen maar helpen".
En jij bent in hun ogen hardleers en heel erg ondankbaar.

Ik ben geen psycholoog, maar als ik weer eens overdonderd ben door zo iemand, dan krijg ik toch sterk het gevoel dat het diegene aan iets ontbreekt en ze zichzelf op deze wijze een soort status proberen te geven.




donderdag 4 mei 2017

Opdat wij niet vergeten




En dan zie ik op tv een klein meisje 
dat vertelt over haar oudooms
 die in het verborgen dorp zaten en verraden en gedood werden.

En dan realiseer ik me
 dat haar oudooms mijn oom gekend moeten hebben, 
die ook in dat dorp in de bossen ondergedoken zat.
En die op diezelfde dag van het verraad
 door de Duitsers met bajonetten doorstoken werd.

22 jaar was hij pas:

 Jaap Luttik



En opeens voel ik intens verdriet door me heen stromen 
om de jongeman die nooit de kans heeft gehad om mijn oom te zijn.
En die ik nooit heb mogen kennen.



20-11-2021
Inmiddels weet ik dat oom Jaap nooit in het dorp is geweest, maar dat hij in Apeldoorn geëxecuteerd is.
Vandaag vond ik zijn foto en heeft hij alsnog een gezicht gekregen.
Hij ligt begraven op de erebegraafplaats in Loenen.

dinsdag 2 mei 2017

Mijn schatkamer

Te kwetsbaar om te gebruiken, maar wat ben ik er zuinig op.


"(Turmac) Zijdjes" kreeg je voor de oorlog cadeau bij de sigaren.


Ik heb me altijd afgevraagd waarom.


Ik vond ze ooit op de rommelmarkt.


Net als deze schitterende kralen applicatie.


Dit band vond ik jaren geleden op een antiekmarkt in Spaarndam.
Het was ver boven mijn budget, maar het is zo verschrikkelijk mooi, dat ik het toch gekocht heb.
Het is vele meters lang, geborduurd met een handnaaimachine (waardoor elk motiefje van elkaar verschilt) en versierd met neppareltjes.



donderdag 27 april 2017

Beweging fotograferen

De plaatselijke fotoclub schreef dit jaar een fotowedstrijd uit met als thema: Sportief.
Het bestuur van één van mijn gymclubs vroeg mij of ik daarvoor fotos wilde maken.
Ik heb weinig ervaring in het fotograferen van mensen, laat staan van mensen in beweging.
Dus maakte ik de afgelopen maanden een paar honderd fotos van mijn sportgenoten.
En ik leerde een hoop over beweging, compositie, hoeken, lichtval en fotobewerking.

Fotograferen in een sporthal is echt een ramp.
Veel vals licht van alle kanten.
Uiteindelijk koos ik ervoor om niet te flitsen en de fotos achteraf op te lichten.
Met de fotobewerking van google+ en Flickr is dat zelfs voor een volslagen leek niet moeilijk.

Beweging fotograferen is een ander verhaal.
In het begin had ik erg veel fotos waar niets op gebeurde.
Er zit immers een paar seconden tussen het moment​ dat je de knop indrukt en dat het toestel de foto maakt.
Maar uiteindelijk vond ik de oplossing door  op de gok te drukken voordat de beweging begon.
En dat werkte.
Hoera voor het digitale tijdperk, waardoor je met gemak een hele rits fotos kunt maken tot je een goeie hebt.

Ik oefende met kikkerperspectief en vogelvlucht.
Met veraf en dichtbij.
En zocht ook naar expressie.

Vorige week zocht ik met het bestuur de beste fotos uit en deze staan sinds gisteren op de instagrampagina van de fotoclub.
De vijf fotos van actieve ouderen in een sporthal zijn van mij 😉.

dinsdag 25 april 2017

Eentje overslaan

Week 19 van het tunisian adventure sla ik over.
Waarom?
Omdat ik hem niet voor elkaar krijg.
Na twee middagen etteren geef ik gewoon een keertje toe dat ie me boven de pet gaat.


Maar van de grannies weet ik gelukkig nog steeds wat leuks te bakken, al lijken ze lang niet altijd meer op het origineel.


zondag 23 april 2017

Verbouwd vakje


Het vakje van deze week is een doorstopwerkje, mooi maar niet geschikt voor mijn kussen en het doet het ook niet op het aïdaband, dus heb ik er zelf een blackworkje voor verzonnen, dat wel gebaseerd is op de contouren van het oorspronkelijke ontwerp.


En natuurlijk is er weer een aangepaste granny van de dag.