Sneeuw

Dag Sint

Zwart-wit

Op facebook zwerven veel "Challenges" rond.

Kettingbriefachtige opdrachten waarbij je een ander uitdaagt.

Meestal houd ik daar niet zo van, vooral niet als je mensen moet nomineren.

Dat voelt ongemakkelijk.

Maar deze vond ik wel leuk:

Uitdaging aangenomen van .....

Plaats 7 dagen een zwart/witfoto van je dagelijkse belevenissen. 

Geen mensen, geen beschrijving. 

Nomineren doe ik niet aan wie het leuk vindt neemt de uitdaging aan en zet er ook 7 dagen 1 zwart/witfoto op. 😉

24,75

Na het teleurstellende resultaat van vorige maand, besloten we het nog een keer te proberen in eigen dorp.

We hadden twee grote tafels besteld, maar kregen in eerste instantie twee kleintjes.

Dat bleek gelukkig een misverstand en zo hadden we een mooie hoek.

Toen het bijna tijd was bleken er nog onverhuurde tafels te zijn.

De organisatie vroeg de mensen die er naast zaten of ze deze wilde vullen.

Dat staat natuurlijk veel beter en zo had ik er opeens nog 1,5 meter bij.

Ik werd niet rijk, maar verkocht toch wel meer dan vorige keer.

Bijna allemaal zelfgemaakte dingen en dat maakt het wel erg leuk.

Kerstpoppenhuiskussentjes en handgepunchte poppenhuiskleedjes die ik heeeeeeeel lang geleden maakte en toevallig van de week weer tevoorschijn kwamen.

De sfeer op dit marktje was gezellig.

Er waren veel creatieve mensen, weinig meuk en veel leuk.

Mijn eigen aankopen heb ik ook weer bescheiden weten te houden.

Twee paar inlegzooltjes, een wekpot en een paar leuke bedeltjes.

Totaal €2,50, trek deze met de kraamhuur €9 van de inkomsten af en ik hou €13,25 over

's middags kwam er een man vragen of we spullen aan twee goede doelen wilde geven.

En ik besloot om een doos te vullen met klein spul, dat te bewerkelijk is om allemaal op internet te zetten.

Was toch al van plan dat naar de kringloop te brengen hierna, dat scheelt me weer een lastige fietstocht.

Het was gezellig, maar ik vraag me toch wel af of het op deze manier zinvol is.
Ik heb vandaag een gat in de dag geslapen en ben volkomen uitgeput.

Vakjes kussen

Ik was hem een beetje vergeten, maar vanavond heb ik hem eindelijk, met de hand, in elkaar gezet.
Gevuld met hergebruikvulling.
Deels uit een stoel die ooit de geest gaf.
En ooit kreeg ik een hele zak knuffelvulling van iemand, die er een hobby van maakte om afgedankte kapotte knuffels uit elkaar te slopen en de bruikbare onderdelen zoals oogjes, neusjes en zelfs snorharen uitdeelde aan mensen die er weer nieuwe dingen van maakten.

Vakje tekenen

Ik heb een paar vakjes overgeslagen.
De motiefjes waren te groot voor mijn vakjes.
En m'n bandje is bijna vol.
Maar het vakje van deze week past weer goed.

En ik heb nog steeds lol in krabbelen.

Handwerk en quiltbeurs

De kaartjes die ik vorige week won, waren voor de handwerk en quiltbeurs in Nieuwegein.

Ik vroeg H of ze  zin had om mee te gaan en daar had ze wel oren naar.

Vrijdag begon al goed, ik had de wekker weer eens verkeerd gezet, dus werd ik een uur later dan gepland wakker.

Maar ik haalde de trein, die zowaar op tijd deed en stond vroeger dan verwacht bij de tramhalte op H te wachten.

Het motterde een beetje en om mij heen liep een stroom vrouwen al richting de beurs.

H kwam op de fiets aangesteld en met de vrijkaartjes op mijn tablet konden we naar binnen waar een onvoorstelbare hoeveelheid handwerkmaterialen in een eindeloze rij kraampjes voor ons klaar lag.

Natuurlijk gingen we ook even aan bij de quiltwinkel waar ik mijn kaartjes van kreeg.

Na het bewonderen van miljoenen lapjes en iets minder garens liepen we ook nog even aan bij Joke Hardenbol die op de beurs tyvek workshops gaf.
Bij toeval liepen we daar ook nog Hannie de Beer tegen het lijf.

We zijn heel braaf geweest.
H ging met enkele mooie bollen wol naar huis.
En ik vond nog wat lapjes voor mijn Laurel Burch quilt.
De pakjes werden verkocht per 3 en omdat er verder niets bij paste koos ik als derde pakje lapjes met Aboriginal achtig stipwerk, dat weer past bij wat Australische scraplapjes die ik nog in de kast heb liggen.
Ook vond ik nog een tweedehands boekje voor mijn cantecleer verzameling.

Moe (erg moe!) gingen we aan het eind van de middag weer op huis aan.
Bij de garderobe was ik mijn bonnetje kwijt, waarop de jongen achter de balie met zo'n stalen gezicht zei dat ik dan tot 8 uur moest wachten voor ik mijn jas terugkreeg, dat we er allebei in stonken.
Gelukkig meende hij er niets van.

De terugreis verliep minder goed.
Door een storing moesten we er in Tilburg uit.
De volgende trein die reed was zo kort, dat de helft van de mensen op het perron niet mee kon.
Zo zat ik uiteindelijk een uur op het perron.
Ik kreeg van een vriendelijke conducteur wel een tegoedbon voor een versnapering bij de kiosk, maar die was door de drukte niet te bereiken.
Wat was ik blij met het zakje studentenhaver in mijn tas.