Lief

Er waart een virusje rond en natuurlijk kreeg het mij te pakken.
Dus hang ik al een paar dagen met dikke zere keel, snottebellen en pijn in elke vezel van mijn spieren in bed of op de bank.
De poeten vinden dat wel gezellig en kruipen graag bij me.
Maar vanwege de spierpijn is op schoot niet erg aangenaam.
Vamorgen toen ik wakker werd hadden ze zich dan ook heerlijk aan mijn voeten genesteld.

Verslavend

Ik had nooit gedacht dat ik er zo'n lol in zou krijgen, maar elk restje garen dat ik tegenkom veranderd momenteel in een mutsje.

Ook mijn randjes vorderen gestaag, al loop ik wel weer een paar weken achter.
Nu moest ik aan sommige randjes ook wel erg veel veranderen omdat ze erg groot waren voor mijn smalle band.

Kijk op kunst

Elk jaar in de herfstvakantie wordt het centrum van Ommen overgenomen door lokale kunstenaars.
Door het hele centrum hangt en staat kunst in etalages, winkels en eetgelegenheden.
In de kleine achterstraatjes hangen buiten aan de muren nog werken van jaren her, die bij een vroegere editie speciaal gemaakt zijn om te blijven hangen.

Het was koud en motterig toen wij langs de winkels slenterden om een verscheidenheid aan kunst te bewonderen.
Totaal verkleumd kwamen we halfverwege terecht bij het atelier van Azat Malik.
De schilder node ons hartelijk binnen en vergastte ons op koffie, thee en verhalen.
Het atelier hing vol met een keur aan schilderijen waarvan deze me onmiddelijk opviel door de diepte en rust. (Die op foto lang niet zo intens over komt.)

Na een uurtje vervolgden we onze weg door kou en motregen.

http://www.vechtdalkunsten.nl/

------------

Nb onderweg kocht ik een nieuw SD kaartje in de hoop dat daarmee het probleem van de verdwenen fotos oplostte.
En met het testen van dat nieuwe kaartje kwam ik er achter dat de datum op mijn camera verkeerd stond.
De fotos waren dus wel geupload maar stonden opgeslagen in 2014.
Hoe dat kan is me een raadsel.
Maar ik heb de foto's alsnog toegevoegd aan het bericht van vorige week

https://vanalleswatjetoe.blogspot.com/2018/10/dag-van-het-huren.html

Een beetje verder, en beetje sneller

Naast mijn wijk ligt een weg, die dwars door bos en weide gaat en dan plotseling eindigd.

Dat intrigreerde me dus besloot ik om vanmiddag daar eens heen te lopen.

Ik zette er voor mijn doen stevig de pas in en haalde onderweg zelfs andere wandelaars in.

Hondje wilde ook graag op de foto.

Na ruim 2 km eindigde de weg inderdaad abrubt.
Bij het aanleggen van een drukke doorgaande weg dwars door deze heeft men blijkbaar besloten dat een aansluiting niet nodig is.
En om te voorkomen dat iemand het toch probeert heeft men niet alleen een hek en een sloot gelegd, maar er tussen ook nog een bult gemaakt.

Aan de overkant kun je nog goed zien waar de weg verder ging.

Ik kon nu kiezen, ga ik dezelfde fraaie weg terug, of neem ik het karrespoor dat met een flinke bocht de weg terug wel langer maakt.

Lopen ging nu wel een stukje langzamer.
Het pad voerde me tussen velden vol boerenkool en koolzaad door.
En later langs paarden en schapen.

En na ruim 1,5 km kwam ik weer bij het bos.
Waar ik even pauseerde op een bankje, mijn appeltje at en  limonade dronk.

Het begint nu toch al aardig herfstig te worden, het pad lag bezaaid met doppen van beukenootjes en tamme kastanjes.

Na een paar honderd meter was ik het bos al weer uit en toen moest ik nog een kleine km terug naar huis.

Uilenballen pluizen

Ik mocht vanmiddag mee helpen op de kinderboerderij.

De kinderen gingen uilenballen pluizen.

Ik had nog nooit uilenballen gezien.

Dus voor mij was het net zo spannend als voor hen.

Het was fascinerend wat er allemaal te voorschijn kwam.
De kinderen kregen elkelk  zelfklevend velletje waar ze hun vondsten op konden plakken.
Op een kaart konden ze opzoeken van wat voor muizen de botjes waren.
De meeste kinderen vonden het leuk.
Één jongetje vond het zo leuk dat ie maar niet van ophouden wist.
Hij kreeg dan ook nog een uilenbal mee om thuis verder te pluizen.
Een meisje vond het allemaal niet zo interessant, maar haar vader des te meer.
Die plakte heel geconcentreerd schedeltjes en botjes keurig in rijtjes op het velletje.

Op de terugweg kon ik het niet laten om mezelf te trakteren op een verrukkelijk mokkasoftijsje.

Vandaag is 't rood

Vorige maand brak mijn kies.
Het werd met het tandartsen te kort nog een hele toer om een tandarts te vinden die mij helpen wilde, maar door bemiddeling van mijn zorgverzekeraar lukte het toch nog vlak bij huis.
Vandaag kreeg ik dan mijn eerste kroon.
Ik hoef niet uit te leggen dat daar ook wat rood bij kwam kijken.

Daarna ging ik geld pinnen bij de supermarkt.
Althans dat was de bedoeling.
Maar het lukte voor de derde keer deze week alweer niet.
Nee ik stond niet rood.
Mijn bank had gewoon weer de zoveelste storing.
Dus fietste ik maar naar de andere kant van de "stad".
En zowaar lukte het bij die pinautomaat wel.

Op de terugweg kon ik het niet laten om nog even bij de kringloop binnen te lopen.
Ik vond er een mooi rood zwart bloesje,

met borduursels

 nog wat freubelwaar

 en een rood metalen kastje met houten laatjes voor in mijn hobbykamer.
(Er moet nog 2,5 doos een plekje krijgen.)

Gelukkig is de kringloop niet zo ver van mijn huis en met het rode kastje op de bagagedrager van mijn rode fiets met grote rode fietstassen en mijn nieuwe knalrode jas aan (die ik vorige week op de kop tikte ter vervanging van mijn niet meer zo knal oranje en totaal versleten oude jas) zal ik vast een opvallende verschijning geweest zijn.

Thuis aangekomen genoot ik nog even van de aanblik van de traktorband die ik vorige week via de weggeefhoek kreeg.
Nee die is niet rood, maar wie weet staat ie volgend jaar vol rode bloemen.

Het rode kastje mistte een knopje, maar ik vond de glazen knopjes toch al niet bij de industriële look passen.
Vorige maand had ik al een zak vol houten knopjes op de kop getikt om een hoop lelijke aftandse knopjes van kasten en laatjes op oa mijn slaapkamer te vervangen.
Daar waren er nog wat van over en zo ziet mijn nieuwe rode kastje er weer keurig uit.

Terwijl ik dit blogje schrijf bezorgt een postbode in een rood busje een paar pakketjes.
Een nieuw Selle Royale zadel, omdat het zadel van mijn rode fiets zo erg doorgezakt is dat met een  paar minuten fietsen al vanalles op niet nader te noemen plaatsen rood uitslaat.

Lapjes ecru, paars en rood linnen om een oh zo leuke tuniek die niet goed zit te veranderen.

En een rode doos vol bestek.
Bij mijn vorige verhuizing raakte er een doos met keukenspullen onverklaarbaar zoek.
Daarin zat ook een deel van m'n bestek.
Dat ook nergens meer te koop was.
Dus vulde ik het tijdelijk aan met vanalles en nog wat van de kringloop in de hoop het ooit weer compleet te krijgen.
In de afgelopen 7,5 jaar vond ik sporadisch wat onderdelen.
Dus toen ik van de week eindelijk op Marktplaats weer wat tegen kwam voor een scheet en drie knikkers heb ik het gelijk besteld.
Het is alleen wel een beetje meer dan wat ik kwijt was.

Veel meer.
Nou ja, dan kan er nog eens wat zoek raken.

Tuin in bloei

Ik heb zo'n heerlijke bonte voortuin.
Echt op z'n Marliens.
En ik heb er helemaal niets voor hoeven doen.
Alle lof voor mijn voorgangers.