De reiger en z'n vriend.

 Op mijn twee wekelijkse wandeling met vriendin kwam ik vanmorgen een reiger tegen.

Ik maakte een tweede foto om de weerschijn in het water te pakken.

En ik vertelde m'n vriendin hoe ik jaren geleden bij thuiskomst op een foto van een reiger een schildpad zag.

Tot mijn verbijstering, zie ik net op de  fotos van vanmorgen iets dat me heel bekend voor kwam.

Zie jij het ook?

De reiger van toen was overigens een eend.

Zie onderste foto op mijn blogbericht van toen.

Maar die reiger was wel in de buurt.

Zie net dat ie daar op de vierde foto wel bij de reiger zit.

Links van de eend, achter de bladeren.

Hahaha dat was me dus toen niet opgevallen.

Les Petites Choses KAL deel 6

 

Dit laatste deel had heel wat voeten in de aarde.
De tekeningen van de groene en roze rand klopten voor geen meter dus ben ik maar op eigen gevoel verder gegaan.

De baksteentjes rand is erg leuk om te doen.

Je breit 1 pen recht, 1 pen averecht in bruin.

Dan 1 pen recht en 1 pen averecht in blauw,

Waarbij je heen en terug elke vierde steek niet meebreit, maar over zet.

Zo krijg je de dwarsstreepjes tussen de stenen.

Het patroon is nu af, maar mijn omslagdoek is nog te kort, dus ga ik op zoek naar nog wat bijpassende patroontjes.

Oooh je bent echt!

 

"Oooh, je bent echt!": roept de vrouw verschrikt als ze langs m'n tuintje rijdt en begint dan te lachen.

De meeste menselijke figuren in de tuinen langs de route zijn namelijk poppen.

Maar omdat ik mijn kussens en spreien vandaag in de tuin tentoonstel ben ik er zelf maar bij gaan zitten met een haakwerkje.

Vandaag was dus de grote dag dat het hele stadje uitfietst om de versierde straten te bekijken.

Helaas had de organisatie besloten om een stuk van ons woonerf niet op de kaart te zetten.

Mijn stuk dus.

In plaats daarvan ging de route door een stuk waar geen tuin versierd was.

Daar is nog tot afgelopen nacht op in gepraat.

Maar men was onvermurwbaar.

Gevolg was dat de zes versierde tuinen in ons stuk maar weinig bezoekers kregen.

De hele dag zag ik een eindeloze rij fietsers bij de volgende kruising voorbijschieten, onwetend van ons mooie stukje.

Gelukkig was er af en toe ook nog iemand die niet de route volgde maar gewoon van een andere kant de straat in kwam.

Zo kreeg ik af en toe toch nog een complimentje.

Maar jammer bleef het.

Afgelopen zondag fietsten we al een groot deel van de route.

Helaas een deel waar het heel veel fietsen was en maar weinig versierd.

Met tien km fietsen zagen we 4 straten die versierd waren.

Er zat zelfs een flinke lus in het buitengebied in waar helemaal niets te zien was.

Hadden we dat geweten dan hadden we dat hele stuk overgeslagen en hadden we nog een ander stuk kunnen bekijken.

Maar na 10km waren mijn ongeoefende benen helemaal op.

Het laatste jaar ben ik met de fiets niet verder gekomen dan de supermarkt om de hoek.

Belofte maakt schuld

Vroeger maakte ik tassen.

Dat is lang een hobby geweest, maar op een gegeven moment had ik dat wel gezien en ging andere dingen doen.

Tot ik, een jaar of vier geleden, in mijn vorige woonplaats visite kreeg van een klasgenote van de lagere school.

Die was weg van een tas die ik gemaakt had en wilde heel graag een tas van mij.

Dus zocht ik stofjes bijeen en begon aan een tas volgens haar wensen.

Maar er kwam steeds vanalles tussen en toen ging ik ook nog verhuizen werd verliefd etc.

Twee jaar geleden zou ze me hier komen bezoeken.

Dus pakte ik de draad weer op en naaide lapjes op een ondergrond.

En toen werd ze ziek en kwam niet.

Toen ik weer eens verder wilde ging mijn naaimachine kapot.

En bleef ie, met veel andere dingen, weer liggen.

Vorig jaar liet ik dan eindelijk mijn naaimachine repareren, maar door het hele coronagebeuren raakte mijn creativiteit volkomen verlamd.

Vorige week besloot ik dat ik nu toch echt het af ging maken.

Dus ik stuurde m'n klasgenote een berichtje met de vraag hoe lang de hengsels moesten zijn.

En laat ze nu toevallig deze week hier in de buurt op vakantie zijn.

Dus zoomde ik de tas met de hand.

Maakte op de machine twee hengsels.

En worstelde een uur of vier met naald en ijzergaren door 16 lagen stof om de hengsels vast te zetten.

Vanmorgen stond ze op de stoep, met een hoop cadeautjes, nog voor m'n verjaardag.

Naast een leuk huisje vol Deventer koek en dropchocoladeballen, waar wij het altijd over hebben, maar die ik al jaren nergens meer tegen kwam, ook nog producten uit het dorp van mijn jeugd.

Het werd een gezellige ochtend en ze was gelukkig heel blij met de tas waarop ze zo lang had gewacht.

Eh?

 Kom ik net terug van de supermarkt en ik weet het niet hoor, maar ik heb toch het gevoel dat er iets is.

De straat versieren.

 Ons stadje is echt een oranjefeeststadje.

Elk jaar worden de straten versiert en is er een wedstrijd wie de mooiste straat heeft.

Er is een grote optocht en er is vanalles te doen.

Twee jaar geleden stond er opeens een schilderij van de koning in mijn voortuin, daar had ik toen part nog deel aan.

Vorig jaar bleef het bij de vlaggetjesslingers die we hier allemaal in de meterkast hebben liggen.

Maar dit jaar heeft iedereen ondanks de beperkingen behoefte om iets te doen.

De buurtvereniging besloot dat ons thema "hobbies in Corona tijd" werd.

Nu bleef juist nu mijn creativiteit uit.

Maar dat belet me niet om mee te doen.

Er valt nog genoeg te laten zien uit ouder werk.

Alleen leent dat zich niet zo goed om een week in de tuin te laten staan, dus in overleg hangt er nu vanalles achter mijn raam.

En toen kwam ik er achter dat men hier er ook altijd een tekst erbij zet.

Dus heb ik me vanmorgen in alle vroegte de hersens gekraakt en ben aan het rijmen gegaan.

Ik betwijfelde even of de tekst vanaf de weg wel te lezen was, maar toen ik het net had hangen hoorde ik iemand vanaf de overkant van de straat het hardop lezen, dus ook dat zit wel goed.

Prikken op de kaart

Vandaag prikte we maar weer eens op Google Earth op een groene plek om een nog onbekende wandelplek te vinden.

Inzoemend zagen we bos en veld en ruig terrein.

Dus tikte we de straatnaam in op de tomtom en gingen op weg naar een gebied ten zuiden van Beerze dat tot Beerzerveld behoord.

Toen we er aan kwamen zag het er wel iets anders uit dan op Earth.

Zo te zien was nog niet zo lang geleden een stuk van het bos gerooid en werd er in het kader van de biodiversiteit een nieuw stuk natuur gecreëerd.

We mochten er niet in, maar wel langs.

Het werd toch een mooie wandeling over een hobbelig zandpad en weer terug.

Met rechtst na de plas een heel kaalgeslagen gebied  vol boomstronken en links bos en weiland, met heel in de verte schapen.

En wat boften we met het weer.