Mondkapje

Met frisse tegenzin aan de slag gegaan om een mondkapje te maken dat voor mij werkt.

Nadat ik twee weken geleden in de supermarkt bijna onderuit ging door zuurstofgebrek en nog twee uur beroerd op de bank hing ging ik op zoek naar een andere oplossing.

Ik kreeg van iemand een gelaatsmasker.

Daar kon ik wel beter in ademhalen, maar niet alleen had ik een hoop condens op het scherm van het uitademen, maar ook liep het zweet in straaltjes langs mijn hoofd en de binnenkant van het scherm naar beneden. 

Bij de kassa gekomen liep het in straaltjes mijn sjaal in.

Niet erg fris dus.

Uiteindelijk besloot ik dan toch maar te gaan knutselen.

Simpele dubbele laag stof met boven de neus een kleine plooi en onder de kin een grotere plooi.

Dat geeft ruimte om te ademen.

Omdat elastiek om een van mijn oren niet wil blijven zitten probeerde ik het met een paar schoenveters.

Die bleken veel beter te blijven zitten als ik ze niet om de oren maar onder de oren langs trek en achter in de nek strik.

Bril beslaat nog wel iets, maar ik kan me in de supermarkt nog wel zonder bril redden.

Oké het is niet moeders mooiste ontwerp.

Maar als ik hiermee niet tegen de vlakte ga door zuurstof gebrek dan is het wat mij betreft prima.

Vanmiddag testen in de supermarkt of het na een half uur ook nog uit te houden is.

 

Gewoon bij mij om de hoek

 

Als je creatief stil ligt

En er niets uit je handen en je hoofd meer wil komen, dan ....eh tja, dan weet ik het eigenlijk ook niet meer.

Dus kocht ik op marktplaats maar weer eens een paar malletjes om in elk geval weer eens iets te proberen

Er stond bij voor kleine doosjes, maar dat ze zo priechelig zouden zijn zag ik niet aan komen.

Fantasie komt er niet bij kijken, maar er is in elk geval weer eens iets uit mijn handen gekomen.

Wel jammer dat er, zo als zo vaak,  fouten in die malletjes zitten.

Zo zit het gleufje, waar het lipje van het klepje van het tasje in zou moeten, veel te laag.  (Wat een zin hahaha)

De constructie van het hartje klopt gewoon niet.

De gleufjes van het doosje rechtsonder zitten zo dicht aan de rand dat het door scheurt bij het in elkaar vouwen.

En de extra ascessoiremalletjes bij het lantarentje zijn veel te groot.

Soms vraag ik me af of ik mijn creativiteit maar helemaal aan de wilgen moet hangen en iets anders moet gaan doen.

Er moet nog ergens een blokfluit op zolder liggen.

Of misschien kan ik wel schapen gaan hoeden of zo.

Heb ik echt ooit getekend en geschilderd en artquiltjes gefabriceerd?

Ontroerend

 

Landgoed Eerde

 Het is inmiddels al weer bijna twee jaar geleden dat we een winterwandeling maakten op dit landgoed.

Toen liepen we langs de Regge op de fraaie Steile Oever.

Gisteren besloten we aan de andere kant van het landgoed te gaan lopen.

Vanaf de parkeerplaats Meiersbos liepen we het bos in, waar we eerst de grafkelder van de familie van Pallandt bezochten.

Daarna liepen we door het dicht gemengde bos naar het Eerderveld.

Er wordt hier hard gewerkt aan vernieuwing.

Onderweg kwamen we prachtige paddestoelen tegen

Soms wel bijna een halve meter in doorsnede.

Zoals deze sponszwam

Dennenvoetzwam

En veel kleiner: Kleverig koraalzwammetje.

(En toe hield mijn kennis op.)

Op weg naar huis bezochten we nog even een stuwtje waar de Linderbeek uit komt in de Beneden-Regge.

Thuisgekomen was Lolo heel erg blij ons te zien.

Ze vind het nog erg moeilijk om alleen te zijn.

Arm meisje.

Hier vind je alle fotos

What's next?

 

Rare dagen en dingen

 Op tafel staat een minuscuul blikje met Pieps as.

Zo snel gaan de dingen.

Stapje voor stapje ruim ik haar overbodig geworden spulletjes op.

Wat moet 1 kat nog met vier kattenbakken, twee reismanden en twee antischrokbakken terwijl ze nooit schrokt.

Lolo is niet meer bij me weg te slaan.

Elke keer als ik naar de WC ga zit ze op het hoekje van de salontafel dat het dichtst bij de deur is op me te wachten en spreekt me verontwaardigd toe als ik weer terug kom.

Ze mist haar vriendinnetje duidelijk.

Katten kunnen wel tot een half jaar rouwen las ik ergens.

Arm meisje.

Ik kreeg lieve kaartjes en berichten, dat doet goed.

Op een van de weggeefhoeken bood iemand een enorme hortensia aan.

Die wilde ik maar wat graag hebben voor in de voortuin.

We konden hem vandaag precies tussen de buien door ophalen en weer ingraven.

Daar wordt je dan weer een beetje blij van.

Omdat de huurdersdag dit jaar niet door mocht gaan, stuurde onze huisbaas alle huurders een puzzel.

Daar kwam nogal wat commentaar op op Facebook.

Sommige mensen kunnen nergens iets aardigs in zien.

Ik vind het een positieve geste.

Vanmiddag hebben we een paar uur besteed aan .....

De rand leggen. Hahahaha!

Het is een bijna helemaal groene puzzel met bladeren en daardoor geweldig ingewikkeld.

Zelfs voor een ervaren puzzelaar als mijn vriendje.

Dinsdag krijg ik er nog één van iemand, met een afbeelding van een kleurrijk boeket bloemen.

Dus voorlopig zijn we weer zoet.

Creatief gezien komt er nog steeds niets uit mijn handen.

Het wil gewoon niet.

We leven in zo'n rare wereld.

Al weken ligt er een steen op mijn maag en kost eten me enorm veel moeite en dat is heel raar voor zo'n eat-o-holic als ik.